Westfries goes Broadway (deel twei en slot)

Ik zeg : Goeiedag allegaar. Deer is ie den weer. René Steens van het Westfries Collectief. Ik wou ’t nag ien keer over moin rois nei New York hewwe. Maar jollie kenne gerust weze, ‘oor.  De are kere  bloive we gewoon bai moeder thuis, zodat jollie niet denke dat ik alliendig over die grôte stad klesse ken. Maar voorut,  nag ien keertje. ‘t Was immers merakels mooi weest.

Oigelek voel je je oigen as Westfries gewoôn thuis in die grôte stad. Nôh ja, ’t hiette vezelf vroeger ôk niet voor niks Nieuw Amsterdam. Dat we op die boôt zatte, vertelde die gids dat ôk nag effies. En wat ôk zo verlegen leuk was is dat verhaal over Wall Street. Jollie wete wel: Weer ze allegaar wat met geld en ândele te rotzooie zitten. Hai vertelde dat die naam Wall Street kommen is van een muur die de Nederlanders nag bouwd hadden teugen die Engelsen om d’r oigen te verdedige. En den dat vraihoidsbeeld!  Ik docht dat Jan Pieterszoon Coen een pittig beeldje was op de Rooie Steen in Hoorn, maar deuze was wel voiftig keer grôter! En d’r benne nag een zoôd meer dingen ‘oor, die an oôs landje herinneren: Harlem (Haarlem), Brooklyn (Breukelen), Amsterdam Avenue. Allegaar Nederlandse namen, ’t giert er van!

En den ’t weer déérzo. Dat loikt ôk wel op oôs weer. We hewwe ien dag bar slecht weer had. Dat me dochter zee: “We kenne vedaag wel effies statte”. Dat wai zo’n warenhuis in. Nôh ik docht dat de Baienkurf in Amsterdam groôt wazze, maar deuze (Macey’s) was nag effies groter. Negen verdiepingen houg. D’r kwam gien end an. Maar goed we hewwe ’t toch dein en ze had er verlegen skik in. Nag effies een luchie koupe voor moeders vezelf, aârs benne ze an ’t thuisfront ôk teleursteld en pissig en dat is iets wat we niet wulle vezelf, toch?

Bloid van alle indrukke en zuks,  benne we weer met dat veul te krappe vliegtuig nei huis vlogen. Over de verzorging in dat vliegtuig zel je moin niet horen, maar as ik nag eres gane, den zel ik toch effies langer spare voor een gnappe stoel.

Op Skiphol werden we ofhaalt deur ’t vriendje. Nôh ja, vriendje. Zeg maar gerust vriend as je die lengte hewwe. Hai is bedat twei meter. D’r loikt an hem ôk wel gien end te kommen. Maar hai is wel pittig ’oor. Dat moet ik er direkt bai zeggen.

En zo is er an een bevlogen rois nei New York een end kommen. Ik hew d’r bar van genôte en veul van opstoken en dochterlief ôk vezelf. Dat de are keer bloive we gewoôn dichtb ai huis en zel ik jollie verslag doen van moin belevenisse in om ’t huis hier. Tot over twei weken!
René Steens, Westfries Collectief 31-05-2011