De sociale dief

COLUMN
Hoorn een stad om trots op te zijn? Dan zeg ik volmondig JA. Al ben ik er niet geboren en getogen, in de loop der jaren heb ik Hoorn leren waarderen. Met een Hoorinees getrouwd, blijf ik de Hoornaar. Ja ik ben trots op Hoorn, ondanks dat besluiten vanuit het bestuur van Hoorn soms lang op zich laten wachten. Denk aan het bioscoopcomplex Blauwe Berg. Al jaren wordt dit aan de bewoners van Hoorn beloofd, inclusief discotheek. Als een zoete koek wordt dit ons voorgehouden en telkens weer worden de plannen de lange baan opgeschoven? Maar dit terzijde.

Ik geniet van het stadscentrum, met het dorpse karakter. De heerlijke terrassen op de Rode Steen, de rechtszaak omtrent JP, de Hoornse kermis, het Oostereiland en de persoonlijke sfeer. In de loop der jaren ben ik ingeburgerd en voel ik me verbonden met dat kleine stadje aan het IJsselmeer. Het kleine stadje, dat zo groot in doen en laten kan zijn. 0229 rules. Maar vandaag even niet. Vandaag heeft trots plaatsgemaakt voor teleurstelling.

Vandaag is het een regenachtige zaterdag in de zomer. In het centrum van Hoorn ben ik op pad met een missie: een verjaardagstaart voor ons meisje. Morgen haar eerste verjaardag. Het maakt me weemoedig, wat gaat de tijd snel. Met mijn gedachten bij het afgelopen jaar, loop ik gestrest door de binnenstad van Hoorn. Volgens de chaos in mijn hoofd, moet er nog veel gebeuren om de dag van morgen te laten slagen.

De eerste winkel die we binnengaan is een schoenenwinkel. Ondanks dat het rustig is in de winkel, moet ik me langs een man wringen. ‘Mijnheer het gaat niet makkelijk, werk eens een beetje mee’, denk ik geïrriteerd. Dat dit voor hem een afleidingsmanoeuvre is, komt geen enkele seconde bij me op. Het volgende moment is mijn tas weg. Het zal toch niet waar zijn? Alles zit er in. Fototoestel vol herinneringen, paspoorten en mijn favoriete bril. Lichte paniek maakt zich van mij meester. Een gil van mijn kant, zorgt ervoor dat klanten gaan zoeken. Mijn tas wordt gevonden! Een zucht van verlichting, nietsvermoedend en dankbaar vervolg ik mijn weg. Geen seconde twijfel in de mensheid, waarschijnlijk van de kinderwagen gevallen?

Schoenen worden gepast en uitgekozen. Bij het afrekenen, merk ik dat mijn tas overhoop ligt. Een alarmbelletje begint zachtjes te rinkelen, steeds harder en harder. Na een grondige inspectie zijn mijn bankpasjes spoorloos verdwenen, verder niets. Ik ben bestolen! Is dit het werk van een sociale dief, die mij de inhoud van mijn tas gunt? Of dacht hij dat ik de vermissing pas later zou opmerken, door mijn tas te laten staan? Zodat hij tijd had om mijn passen te hacken? Waarom gebeurt mij dit juist nu? Terwijl er zo’n belangrijke dag trappelend van ongeduld staat te wachten?

Van omstanders hoor ik dat het raak is. Op het gehele grote Noord, zijn zakkenrollers in de weer. Gebeurt dit in mijn stadje Hoorn, waar ik mijn hart aan heb verpand? Zijn zij allemaal slachtoffer van ‘mijn’ dief, die je de inhoud van je tas gunt? Of is er een bende actief? Waarom in godsnaam vandaag! Loser.

Bestaat dat een sociale dief? Die rekening houdt met de gevoelens van de bestolene? Moet ik hem dankbaar zijn voor deze ‘goede’ daad van zijn kant. Ik hoop dat hij beseft dat mijn zoontje angst heeft aangejaagd als boef en dat dankzij deze laffe daad wij zonder feestelijke taart thuiskomen. Missie niet geslaagd. Sociale dief of niet, het blijft een zielige actie en ik hoop oprecht dat hij ooit tot het besef komt wat hij mensen hiermee aandoet. Aangifte bij de politie van Hoorn is zinloos. Ondanks een beschrijving van de ‘dief’, is het niet belangrijk genoeg om actie te ondernemen. Nee zij schrijven liever parkeerbonnen uit. (Hoor ik hier cynisme? Ja! Vandaag ‘schop’ ik overal tegenaan. Morgen ben ik weer trots op mijn mooie stadje Hoorn. Daar kan geen zakkenroller iets aan veranderen.)

Ach, mijnheer de dief, laat u voortaan andermans tas met rust? Dat zou pas echt sociaal zijn.

Elly Godijn