Raadslid ervaart onveilig Hoorn van dichtbij

COLUMN

HOORN - Zit het gevoel van onveiligheid alleen tussen mijn oren? Nou echt niet! Pure realiteit die ik helaas gisteren aan den lijve heb ondervonden.
Na een gezellige zaterdag vol films verliet ik Schouwburg Het Park, samen met een vriendin liepen we om 23.05 uur de parkeergarage van Het Park in. We werden opgeschrikt door een enorm kabaal dat van buiten de parkeergarage bleek te komen. Wat was er aan de hand? Buiten aan de kant van de Westerdijk gooiden jongelui stenen naar binnen op de geparkeerde auto’s. Ik belde direct de politie, de beheerder van de parkeergarage bleek dat ook al gedaan te hebben.

We reden de parkeergarage uit richting Breed en wat ik daar zag was beangstigend.  Autootjes stonden kris kras op de Westerdijk en twee  zelfs op het voorplein van de Schouwburg. We reden er langs en ik zag dat er een vechtpartij aan de gang was. Het leek om twee groepen te gaan. Twee jongens waren aan het knokken, de rest stond er omheen, bierflesjes in de hand! Er werd geschreeuwd en er ontstonden meerdere vechtpartijen. De groep bestond, snel geteld uit zo’n 15/16 jongeren. De sfeer op het plein was grimmig. Ik vroeg aan de vriendin om even te stoppen zodat ik met mijn mobieltje foto’s kon maken ter bewijs want ik word zo’n beetje voor gek verklaard als ik het item Jongerenoverlast en onveiligheid bij de portefeuillehouder aankaart (daarom heb ik ook de artikel 43 vragen gesteld, voel me een roepende in de woestijn).

De vriendin stopte zo ongeveer op de hoek Breed/Vale Hen ik liep richting het Schouwburgplein naar de vechtpartij en begon foto’s te maken maar wat ik echter niet had gemerkt was dat er nog een groepje achter mij op het Breed stond te kijken naar wat er gebeurde op het plein. Toen zij zagen dat ik een foto stond te maken werd er naar mij geroepen:  “Hé die vuile kankerhoer staat foto’s te nemen, pak ‘r!” De jongens die dit riepen hadden een Turks of Marokkaans accent. Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen, rende naar de auto en de vriendin ging er als een speer vandoor. Gelukkig zetten ze de achtervolging niet in maar mijn hart klopte in mijn keel.

Al met al een zeer vervelende en angstige ervaring waar ik nu op  zondagmorgen nog  van na zit te bibberen en ik ben toch echt niet bang uitgevallen. Recapitulerend  ging het om: Twee groepen op het plein. Ik ontwaarde onder het licht van de lantaarns zowel licht getinte jongeren als “witkoppen”, en een groepje dat het geheel van een afstandje stond te bekijken. Werd er hier om even over elven op zaterdagavond een conflict tussen verschillende groepen uit gevochten?

De laatste voorstellingen van de films die in het kader van het Filmfestival in Het Park werden vertoond waren nog niet afgelopen, de Schouwburg zat nokvol, velen waren met de fiets gekomen en hadden deze op het plein gestald. Hetzelfde plein waar de ellende plaatsvond. Ik weet niet of de politie uiteindelijk gekomen is maar ik hoop van harte dat het de mensen die na afloop van de films Het Park verlieten bespaard is gebleven getuigen van deze narigheid te zijn want het is bepaald geen leuke afsluiting van een fijn avondje uit!

Als raadslid dat recentelijk artikel 43 vragen aan het college van B&W over dit item heeft ingediend sterkt deze gebeurtenis mij dat wij, mijn fractiegenoot Hans Weeda en ik, de juiste vragen hierover hebben gesteld. Hans Weeda is 35 jaar werkzaam geweest bij de politie en weet dus ook heel goed waarover hij praat. Laatst had ik een gesprek met een (landelijk) politieman die mij zijn mening gaf over de huidige werkwijze bij de politie. Heel kort kwam het hier op neer: “Teveel protocollen, te weinig mensen op straat”!

Ik word zo langzamerhand echt heel boos als men mijn angst probeert te sussen met opmerkingen “dat het allemaal wel meevalt” of “ach, vroeger gebeurde dit soort zaken ook maar nu komt het meer naar buiten door de media” en dan deze “laten we elkaar geen angstgevoelens aanpraten”. Hoezo aanpraten? Ik ondervind het de laatste tijd meer en meer. Het voorval van gisteravond is mij overkomen maar staat natuurlijk niet op zichzelf, dit gebeurt helaas veel vaker en het is dan toch niet gek dat onze burgers zich steeds onveiliger voelen. Ik woon sinds 1981 in ons mooie Hoorn. Nog nooit heb ik mij onveilig gevoeld tot het afgelopen jaar. In het verleden liep ik als ik s’avonds uit de stad kwam nog wel eens terug over het Keern. Dat doe ik nu na de overvallen absoluut niet meer. Naar de avondvergaderingen op het stadhuis ga ik met de auto omdat ik me dan veiliger voel. Ja, ja zal allemaal wel “tussen m’n oren zitten” toch? NO WAY! Opmerkelijk is een  bericht dat ik ontving toen ik gisteravond via Twitter verslag deed van de gebeurtenis. Iemand die een hoge post bekleedt en alles weet van en over veiligheid Twitterde: “Ik ken mensen die vanwege een gevoel van onveiligheid door groepjes jongeren op donderdagavond in Hoorn niet meer gaan shoppen”!

Ik weiger om me door wie dan ook met een kluitje in het riet te laten sturen. Dit probleem moet serieus genomen worden en er dient nu krachtig te worden opgetreden!

Joke van der Meij
Zondag 24 oktober 2010