Het ’samen ben je niet alleen-gevoel’ geldt op het voetbalveld, maar zeker ook voor het leven. Je moet hard werken om je doel te bereiken. Maar als dat lukt, is er weinig dat meer bevrediging schenkt dat de overwinning.
Na het overweldigende succes van musical De Marathon komt er opnieuw een oer-Hollandse film naar het theater: All Stars. Een voorstelling over vriendschap, vaders en zonen, eigenwijze vrouwen, en slecht voetbal. Voor deze nieuwe musical over de jongens van Swift Boys 8 schrijft Thomas Acda, samen met David Middelhoff, de muziek en is de regie van Frank Lammers. Voor Thomas en Frank, ze kennen elkaar al dertig jaar en zijn echte voetbalvrienden, is het een logisch vervolg dat zij nu aan de ‘maakkant’ zitten. Thomas speelde eerder in de film en serie keeper Willem, Frank was in de serie invaller Berrie.
Thomas: “Het past bij ons dat we uiteindelijk het hele proces meemaken, in plaats van een rol in te vullen. Frank en ik hebben altijd wel de neiging gehad om, als we speelden, naar de makers te kijken. Wat wil de regisseur dat we doen, en waarom? Of aan de man van het licht te vragen, waarom dit nou hier hangt, en dat daar. Die interesse was er altijd al. Niet iedere acteur heeft die ambities, maar voor ons was het duidelijk dat we die kant op wilden.”
Frank: “Onze rollen in All Stars is eigenlijk het dichtst bij profvoetbal dan we ooit zijn gekomen. In de serie lagen onze pakjes, schoenen, en de ballen klaar. Dat voelde als spelen, en dat we dan tussendoor even snel een scene moesten draaien. Je zou dus best kunnen zeggen dat we toen profvoetballers waren. En ja, wat doen profs na hun carrière, die worden de technische staf. Dat is de stap die wij ook hebben gemaakt. Wij zijn nu het technisch hart van deze musical geworden.”
Ze zien het als een voordeel dat ze eerder op de set stonden. Thomas: “We kennen de karakters. Dat maakt het makkelijk om je in te leven, ook in de andere rollen. Zinnen die me binnen schieten voor liedjes in de voorstelling deel ik meteen in: die hoort bij Roos, of deze is voor Bram.”
Frank: “Het is natuurlijk ook leuk dat we veel gevoel hebben met dit onderwerp. Twintig jaar lang is het voetbalveld, de kleedkamer en de kantine onze natuurlijke biotoop geweest. Een voorstelling over dit onderwerp kun je dan zo natuurgetrouw doen.”
Thomas: “Frank en ik waren een keer in het Vondelpark toen een groep Fransen vroeg of we, met een paar andere mannen, tegen hen wilde voetballen. Frank en ik waren die dag een geoliede machine in het opzoeken van de achterlijn. We wonen glansrijk. Dat soort ervaringen neem je mee als je in het maakproces. De saamhorigheid, het samen ‘spelen’; iedereen kent dat. Maar ook het kleine, voetballen in een stadspark, groots maken. Want die dag speelden we gewoon een interland.”
Over de kracht van All Stars zijn ze het eens. Voetbal is een spel, maar ook metafoor voor veel dingen in het leven: wilskracht, overtuiging, doorzettingsvermogen en groepsgeest. Het gaat over een leven dat parallel loopt aan je werkende of gezinsleven. Het is soms een heerlijke uitvlucht, en soms een veilige haven. Het is de wereld waar jongens vrienden worden, hun passie delen, verliezen moeten zien te incasseren, maar ook onbewust verschillen signaleren. Wat bij de een de stoep is, heet bij de ander trottoir.
Frank: “Sociale standen vallen weg en als je allemaal dezelfde normen en waarden hebt zoals die op het voetbalveld. Ik ben door mijn ouders opgevoed, maar ook door mijn trainer. En dat heeft hij zo goed gedaan dat ik nu hetzelfde probeer te doen voor mijn dochter en haar team. Door er te zijn en alles te regelen. Ik ben een keer twee wedstrijden geschorst omdat ik een jongetje over de reling duwde. En dat vang je dan met elkaar op.”
Thomas: “Je moet keihard werken om het doel te bereiken. Maar als dat lukt, is er weinig dat meer bevrediging schenkt.”
In de voorstelling All Stars zijn de tijden veranderd. De spelers zijn veranderd. De tribunes zijn veranderd. Maar slecht voetbal is slecht voetbal gebleven, echte vriendschap is van alle tijden en boys always will be boys. Dat maakt de voorstelling voor iedereen herkenbaar. Frank: “Het samen is niet alleen gevoel kent iedereen. Of je nu een hockeymoeder bent, of de vader die nooit heeft gevoetbald, maar wel langs de lijn bij zijn zoon of dochter staat.” Thomas: “Misschien is het in deze tijd wel sterker dan ooit, samen ergens voor gaan. Het groepsgevoel, het met elkaar doen, herkent iedereen.”
De jongens van Swift Boys 8 leunen ook op dat vertrouwde groepsgevoel. Ze trappen samen een balletje, maar nog meer nemen zij het leven, hun leven, met elkaar door. Aan het einde van de voorstelling ben je zo meegesleurd, dat je het liefst een biertje met ze wil drinken.
Tekst: Saskia Smith
Info: www.hetpark.nl
