Judith van Leeuwen-Jans (39 jaar) is wijkverpleegkundige bij Omring, waar ze onder meer MS-patiënten verzorgde. Tot ze zélf MS kreeg. Over haar ervaringen met deze dubbelrol schreef ze het boek ‘Spijkers in mijn huid’. Het is een verhaal over wat het krijgen van de diagnose MS met je doet. Van ongeloof, de ontkenning tot het uiteindelijk omgaan met een chronische ziekte. Het boek is bedoeld voor zorgprofessionals, maar zeker ook voor MS-patiënten en hun naasten. De boekpresentatie vindt plaats op 22 maart a.s. in Hotel van der Valk in Wieringerwerf van 11.30 tot 12.30 uur.
Ze kon niet meer lopen. Ze lag met acute uitvalsverschijnselen en met een gevoel of er spijkers in haar huid prikten in het ziekenhuis. Tijdens de tien dagen opname dacht Judith al: “Ik moet mijn ervaringen opschrijven!”. In 2016 ontving ze de DreaMS Award, die haar in staat stelde haar boek te realiseren. Judith schetst op een open, intense en vaak ook humoristische wijze wat zij meemaakt nadat de ziekte Multiple Sclerose (MS) bij haar is vastgesteld. Was zij altijd de zorgprofessional, nu is zij opeens de cliënt.
Van Leeuwen-Jans: “Op 1 juli 2016 kreeg ik de diagnose MS, totaal onverwachts. Ik stond midden in het leven. Naast mijn baan als wijkverpleegkundige doe ik een hbo-studie en heb ik een geweldig gezin met man en drie kinderen. Wat gaat er een hoop door je heen als je die diagnose krijgt”.
Gedreven zorgprofessional als zij is, merkte Judith dat de wereld van de cliënt en de zorgprofessional elkaar niet altijd raakten. Zij neemt in het boek haar vakgenoten mee in de belevingswereld van de MS-patiënt. “Mensen zullen zich mogelijk in het beeld dat ik schets herkennen. Ik hoop dat mijn verhaal zorgt voor een beter inzicht in de belevingswereld van de cliënt en dat dit zorgprofessionals helpt hun werk nog beter te kunnen doen”, zegt Judith.
Professor Bernard Uitdehaag, neuroloog en directeur VUmc MS Centrum Amsterdam: “We moeten als zorgverlener altijd het perspectief van de patiënt voor ogen houden en ons realiseren wat het betekent om patiënt te zijn. De trend is al jaren om de patiënt meer de regie te geven. Dat is goed en belangrijk, maar tegelijk moeten we als zorgverlener open blijven staan voor mensen die de regie op bepaalde momenten niet willen of kunnen nemen en dan moeten we hun schreeuw om hulp horen. Het boek van Judith helpt om zorgverleners en zorgontvangers dichter bij elkaar te brengen”.
