Video: klik_hier
Je kwam hem regelmatig tegen in de stad. Jerry, een opvallende verschijning in kleurrijke kleding en altijd een korte broek. Hij had een soort van ren loop. Alsof hij de bus moest halen. Soms bleef hij staan en riep of schreeuwde onsamenhangende zinnen. Betogen, complete preken die onbegrijpelijk waren.
Mensen bleven staan, ze keken, wisten niet hoe te reageren. Sommigen waren angstig en pasten snel hun looproute aan om hem niet al te dicht te hoeven passeren. Jerry beende met zijn lange bruine benen onder zijn zeer korte korte broek door Hoorn. Het leek wel hoe kouder het was, hoe korter zijn broek. Hij hoorde bij het straatbeeld, hij was van ons, hoorde er gewoon bij. Hij leek constant op de vlucht voor en door zijn ’stoornis’, naar verluidt schizofrenie. Nu ineens is hij er niet meer, dood. Hoorn mist hem nu al. Het is niet meer hetzelfde in de stad. Dat hij ruste in vrede.
