Aan het College van Burgemeester en Wethouders
Geacht college,
Het wordt steeds gekker!
Afgelopen zondag kregen wij een bericht van een van onze inwoners, hij had die ochtend zijn huilende moeder van 91 jaar aan de telefoon gehad. In oktober 2016 is zij gevallen en brak daarbij haar heup. Na een lange revalidatie, deels in Lindendael, waren zij en haar familie blij dat zij zich weer een klein beetje kon redden in haar aanleunwoning aan de Driestal.
Het lopen gaat nog moeizaam en met een rollator, maar dat is te verwachten als je 91 jaar oud bent. Mevrouw woont weliswaar nog zelfstandig, maar koken en dergelijke gaat niet meer en daarom heeft haar familie een plaatsje in het restaurant van Westerhaven gereserveerd voor de warme maaltijd. Een broodje smeren gaat nog wel, dus dat blijft ze zo lang mogelijk zelf doen. Tenslotte wordt dit, het zo lang mogelijk thuis wonen, ook gestimuleerd door de overheid!
De eerste maanden ging mevrouw in de rolstoel, met begeleiding, van de Driestal naar het restaurant.
Haar therapeut wilde echter dat zij zoveel mogelijk probeert te bewegen, dus gaat mevrouw de laatste maanden mét haar rollator en onder begeleiding de wandeling aan. Dat gaat best goed. Mevrouw heeft geprobeerd om het zonder begeleiding te doen, maar dat ging niet. Deels door pijn, maar meer nog om de angst weer te vallen.
Niets aan de hand zult u denken.
Echter tot grote verbazing van mevrouw en haar familie, werd er afgelopen week medegedeeld dat mevrouw voortaan zonder begeleiding naar het restaurant moet lopen. Het is nog wel mogelijk om begeleid te worden, maar dan moet mevrouw dit zelf gaan betalen, aangezien haar zorgverzekering de kosten niet meer vergoed.
Bij Hoorn Lokaal is deze casus behoorlijk hard binnen gekomen. Ouderen moeten langer thuis wonen en dan wordt er zo met onze ouderen omgegaan. Wij begrijpen dit niet, een vaste woonplek in Westerhaven valt toch vele malen duurder uit? Dus omdat mevrouw op haar leeftijd enorm haar best doet om weer te kunnen lopen, wordt ze daarvoor gestraft. Ze had beter in een rolstoel kunnen blijven zitten, zegt ze daar zelf over. Mevrouw had tot dit moment weer heel veel levenslust, maar dat is op slag veranderd. Ze heeft nu het gevoel dat ze iedereen in de weg zit en dat ze eigenlijk teveel is.
Mevrouw kan de kosten niet betalen, aangezien zij alleen een AOW uitkering heeft.
Kunt u zich voorstellen hoe het voor de zoon voelt als je moeder van 91 jaar huilend opbelt om te vragen hoe het nu verder moet?
Navraag bij Wilgaerden leert ons dat deze problematiek niet nieuw is. Het klopt inderdaad dat vervoer van en naar een aanleunwoning niet in de prijs voor zorg of huishouding zit. Het geval van deze mevrouw staat dus niet op zichzelf helaas.
Wij hebben slechts 2, maar wel belangrijke, vragen voor u:
1. Het niet vergoeden van begeleiding terwijl die wel nodig is, staat haaks op ons gemeentebeleid dat ouderen zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen. Dus hoe kan dit als richtlijn worden gehanteerd?
Waarom wordt deze ondersteuning niet gewoon vergoed?
En waarom hebben wij als gemeente geen eigen beleidsvrijheid hierin? Zijn wij, zoals in het verleden is gebleken, te streng?
2. Zijn er andere mogelijkheden voor de gemeente Hoorn om deze activiteit te vergoeden, bijvoorbeeld via de WMO participatie gelden?
Zo ja, bent u dan bereid om deze mogelijkheid serieus te onderzoeken en met een voorstel naar de raad te komen?
Indien nee, horen wij graag waarom niet.
In afwachting van uw antwoord binnen de daarvoor gestelde termijn,
Met vriendelijke groet
namens de fractie van Hoorn Lokaal,
Joke van der Meij
raadslid.
