Jongerenwerk; de echte probleemoplossers

Het is heel gewoon om te roepen dat het allemaal uit de hand loopt met de criminaliteit. Dat uitkeringsgerechtigden de boel flessen en dat hele bevolkingsgroepen moedwillig de boel versjteren. Wij bedoelen dan vaak (jonge) Marokkanen, Antillianen. Surinamers.

In de Kersenboogerd voelde men zich onprettig bij een groepje, vooral Antilliaanse  “hangouderen” bij de VOMAR. En een bewoner klaagt dat er hangers in de flat worden binnengelaten. Ze deden niks, maar toch….. Die “binnengelaten Antillianen” waren overigens het bezoek van een keurige bewoner die graag haar familie en vrienden in haar woning ontvangt. De winkel klaagde en vindt het commercieel prettig als de voor- en achteruitgang van elkaar gescheiden worden. Dus maakt de gemeente in het kader van “de veiligheid” de doorgang dicht. Kosten: 40.000 euro.

Twee jaar eerder heeft de jongerenwerker samen met de wijkcoördinator een dominotafeltje op de Borstwering laten plaatsen: een groot succes. En hij vraagt aan de hanggroep om daar te gaan chillen. Sinds drie maanden staat er dan ook niemand meer bij de VOMAR. De gemeente investeert evengoed in de nutteloze aanpassing.

Feit is dat de criminaliteit objectief en geregistreerd,  al een paar jaar drastisch daalt. Strafadvocaten klagen dat ze brodeloos worden, de gevangenissen lopen leeg, net als de jeugdinrichtingen.

Feit is ook, dat wij niet gemerkt hebben dat de meeste jongeren, een klein groepje uitgezonderd, weten dat een leven aan de  zelfkant niet leuk is. Hard, gevaarlijk en niet goed voor een prettig leven. De veelplegers - aanpak is al een aantal jaren zeer succesvol in West-Friesland: elke ontspoorde jongere weet: “als ik aan de gang blijft kom ik steeds in de bajes terecht. Ik wil werk, maatschappelijk respect, meedoen met de rest.”

Feit is ook, dat jongerenwerkers niet meer de geitenwollen sokkendragers zijn van vroeger. Het zijn stevige, sociaalvaardige mensen die weten wat er op straat aan de hand is.   Ze spreken jongeren op hun mogelijkheden aan, maar ze willen ze ook serieus nemen. De jeugd komt daarom niet met een smoes weg: “Als je iets van je leven wilt maken, dan zul je zelf je verantwoordelijkheid moeten nemen!”.  Ze zorgen dat de jongeren zich kunnen ontwikkelen via educatieve rap- workshops en activiteiten op maat, zoals domino en avonden voor tienermoeders. En ze gaan een keer per jaar met zijn allen naar Walibi. Maar ze lossen ook allerlei problemen in de stad op rond hanggroepen, overlast en sociale problematiek. Ze kennen hun pappenheimers en weten hoe ze de jongeren moeten aanspreken. Bovendien vormen ze samen met politie, gemeente en andere instanties teams die de aanpak coördineren.

Feit is wel dat werkgevers moeilijk te bewegen zijn om jongeren voor lange tijd in vaste dienst te nemen, zeker als uit “de doelgroep” komen.  En wie heeft daar ook belang bij? Werkgevers kunnen steeds gesubsidieerde, goedkope werknemers krijgen. Re-integratiebedrijven worden door de gemeente ingehuurd en draaien hun omzet. En de gemeente kan tegen ons roepen dat ze “zo hun best doen om jongeren te re-integreren!” Maar het eind van het liedje is, dat ook de goedwillende jongere, na een of twee jaar, weer thuis komt te zitten. Want werkgevers en andere instanties beginnen dan met een nieuwe “successtory.” Voor hun eigen portemonnee!

De gemeenteraad, vol met vertegenwoordigers van winkeliers en mensen met geld, heeft nu besloten dat er voor de prijs van 73.000 euro per persoon per jaar “troubleshooters” gaan worden aangesteld. Zij willen kennelijk niet zien dat dat onnodig weggegooid geld is. Ze zijn blind voor het feit dat onze eigen jongerenwerkers en alle instanties waarmee zij samenwerken dat werk al jaren op een geweldige manier doen! 

Willem van Heijnignen.