Ter nagedachtenis aan Rien Stout

HOORN - Kort nadat Rien Stout hoorde dat de ziekte waaraan hij leed niet meer te behandelen was overleed hij in een ziekenhuisbed in het Amsterdamse AMC. Het waren niet zo zeer de complicaties na een operatie die hem velden, als wel de omstandigheid dat de kanker waarvan hij verlost dacht te zijn zich rampzalig door zijn lichaam had verspreid. Na de constatering van deze ontwikkeling gaven de artsen hem nog een levensduur van twee maanden. Aan Stouts lijf was dat te veel gevraagd.
.
Als atletiekman in hart en nieren genoot Rien grote bekendheid in de wereld van de Nederlandse atletiek. Sinds jaar en dag was hij het hele jaar door te horen als microfonist bij wedstrijden op de baan en in het veld. Bezoekers aan die wedstrijden konden meestal al van verre horen dat Rien Stout de man was die de looponderdelen tijdens een atletiekwedstrijd van commentaar en/of informatie voorzag.
.
Daarnaast was hij jarenlang bestuurslid van de Koninklijke Nederlandse Atletiekunie. Van het behartigen van de belangen van de jeugd-atletiek maakte hij als bestuurder veel werk. Aansprekende voorbeelden van zijn ijver om de jeugd aan atletiek te laten doen zijn het officiële atletiekdiploma dat basisschoolleerlingen sinds de jaren zeventig na een schoolsportdag uitgereikt krijgen, en de scholierenveldlopen die naar voorbeeld van de veldloop voor scholieren in Hoorn overal in het land als paddenstoelen uit de grond schoten.
.
Stout was bedenker en organisator van de veldloop die sinds 1977 op de Blauwe Berg in Hoorn gehouden wordt en die sinds vorig jaar zijn naam draagt. Voor de Atletiekunie was Rien ook jarenlang teamleider van nationale selecties die voor een internationaal toernooi naar een buitenland reisden. Het maakte hem niet uit of het bij zo’n selectie om Junioren, Senioren of Masters ging. Zelf was hij als atleet - als kind van streng gereformeerde ouders mocht hij niet op zondag sporten, maar de eigenzinnige Rien trok zich daar uiteindelijk niets van aan - een verdienstelijk sprinter. In kleiner atletiekverband heeft de gedreven sportliefhebber dan ook persoonlijk zijn fysieke sporen gedrukt.
.
Zonder hem zou de atletiekafdeling van de HVAV  Hollandia tot aan de dag van vandaag mogelijk nog steeds een bijwagen zijn geweest van deze Hoornse omnisportvereniging. Zonder hem was er misschien ook wel geen sportpark De Blauwe Berg geweest met als één van de faciliteiten een bovenmatig goed uitgeruste atletiekaccommodatie. Hoogtepunt in het bestaan van de accommodatie was het Nederlandse Kampioenschap voor Junioren dat daar in juni 1996 gehouden werd. Dat vier jeugdige Hollandianen tijdens dat NK een titel voor zich opeisten was voor Stout de slagroom op een taart die onder zijn leiding gebakken was.
.
Overigens was hij wars van franje en zoetigheid. Toen Stout na een oriënterende rondgang langs Nederlandse atletiekbanen - hij wilde op de Blauwe Berg niet zomaar een hardloopbaantje - uitgenodigd werd om de vermoeiende rondgang af te sluiten met een feestelijk etentje bedankte hij voor die eer. ‘Ik ga nu liever naar huis’, liet hij de genoten die hem hadden vergezeld weten, ‘besteed het geld maar aan iets waar de hele Nederlandse atletiek iets aan heeft.’
.
Rien Stout verdiende de kost als hoofdonderwijzer. Na banen als schoolmeester in Zeist en Beerzerveld (Overijssel) haalde toenmalig hoofdinspecteur lager onderwijs K.H. Fielmich hem in 1969 naar de Hoornse Grote Waal om als schoolhoofd aan de toen nog te bouwen Jules Verne-school aan de slag te gaan. Een woning kon de inspecteur hem niet direct beloven, maar voor Stout was dat geen probleem. Samen met zijn vrouw Truus betrok hij voor zolang als het zou duren een stacaravan. Zo energiek en betrokken als Stout was als atletiekman, zo energiek en betrokken was hij ook als hoofdonderwijzer.
.
In de zich ontwikkelende wijk trok hij in z’n beginjaren langs de huizen van nieuwe bewoners met als doel leerlingen te werven. In de jaren zeventig viel hij op door de aandacht die hij besteedde aan de kinderen van met name Turkse gastarbeiders. Twintig jaar later toonde hij eenzelfde zorg voor de uit zuidelijke en oostelijke windstreken komende asielzoekerskinderen in zijn wijk. Het sluiten van huwelijken was een derde passie van Stout. Als gelegenheidsambtenaar van de burgerlijke stand bereidde hij zich altijd gedegen voor op deze bijzondere en gewichtige taak.
.
Dat hij meestal gedaan kreeg wat hij wilde karakteriseert de man die in de avond van 28 juni op 71-jarige leeftijd het leven liet. Komende dinsdag wordt hij gecremeerd in Hollands Hof aan de Berkhouterweg. De laatste wens van Rien is dat hij voorafgaand aan zijn crematie in de uitvaartauto over de atletiekbaan op de Blauwe Berg gereden wordt. Het is daarmee alsof zijn leven nog even voortduurt; zijn AV Hollandia zal er op toezien dat z’n wens wordt uitgevoerd.
.
Mindert Mulder,
Voorzitter AV Hollandia.