Wat U als Horinees belangrijk vindt. (column)

Zoals U weet moeten in Hoorn de bezuinigingen nog beginnen. U heeft bij de verkiezingen een duidelijke keus gemaakt. Het moet afgelopen zijn met het pamperen van al die mensen die frauderen met de uitkeringen. Als iemand zich in de schulden werkt is dat zijn eigen schuld. Mensen moeten hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat ze goed opgeleid zijn en hun eigen problemen oplossen. Zoals omgaan met hun verstandelijke handicaps, psychiatrische aandoeningen en verslaving.  En er is werk zat, als je maar wilt. En we zijn het pamperen van kansarme allochtonen en “tokkies” meer dan beu. 

Kees en Jannie uit Risdam- Noord zijn een bejaard echtpaar. Kees is dementerend, maar kan drie dagen per week naar de dagopvang.  Zo is het voor Jannie, ook de jongste niet meer, nog net vol te houden.  Door de bezuinigingen zal het aantal dagen verminderen of vervalt deze opvang helemaal. Een uithuisplaatsing van Kees is het gevolg.  Jannie blijft, na vijfenvijftig jaar huwelijk, alleen achter.

Kijk, elke burger in Hoorn ergert zich weleens aan het wachten voor de stoplichten en – natuurlijk-  de files. Een paar fietstunneltjes onder de Provinciale zouden goed helpen, maar een weg van vijfendertig miljoen helpt een stuk beter. Mooi beton, het Manhattan aan het Hop.  In Hoorn kun je de files alleen maar verplaatsen, zegt U? Alles loopt sowieso vast?  Dat kan toch niet waar zijn?

Jamie is 21 en woont nog thuis in de Grote Waal. Zijn vader is na 30 jaar hard werken weg- gereorganiseerd bij DracaPolva.  Diens oude werk wordt nu door twee uitzendkrachten gedaan.  Tweehonderd sollicitaties en twee jaar  verder zit vader nu in de bijstand.  Jamie heeft een baan waarmee  hij het minimumloon verdient.  Na de “huishoudentoets” verliest zijn vader een groot deel van zijn uitkering waardoor Jamie hem moet onderhouden. Jamie heeft serieuze verkering, maar sparen lukt niet meer.  Samenwonen kan hij de komende vijf jaar ook wel vergeten:  dat is volstrekt onbetaalbaar.  

Hoorn heeft met haar prestigeproject Oostereiland een enorm financieel risico genomen. Geen bedrijf wilde zich daar aan branden, dus doet de Hoornse burger dat zelf. De Hotelier heeft zich teruggetrokken en de appartementen worden niet verkocht. Ach, je moet soms iets wagen in het leven. En bovendien: we krijgen nu toch een bioscoop?  Eindelijk, na tien jaar soebatten en een onbegrijpelijk aantal gemiste kansen. Helaas komt de bios buiten de binnenstad, en offeren we een groot deel van de prachtige Blauwe Berg op. Wel weer fijn is dat we een enorm gokcentrum aan de A7 voor mensen van binnen en vooral van buiten Hoorn gaan krijgen. Mensen die niet voor hun vertier de binnenstad ingaan. Net als zij die wellicht van plan zijn om met hun ”geheime vriendin”  het van der Valkhotel te bezoeken. Hoorn: stad van ongekende mogelijkheden!

Ron is, wat we in onze straat noemen: “een simpele ziel”. Hij is vijftig jaar en woont in bij zijn hoogbejaarde moeder. Ron zijn werk op de sociale werkplaats is zijn alles en is meteen ook alles wat hij heeft. De laatste jaren hoort hij dat hij anderen met zijn geklets van het werk houd. .Gisteren kwam ik hem tegen toen ik mijn vuilnis wegbracht.  Ron heeft  gehoord dat hij waarschijnlijk zijn werk gaat verliezen. Hij brengt te weinig geld op. 

Ineens stond ik daar dus, midden op straat, met een luidkeels huilende boom van een kerel .

Frans Douw, Hoorn