Cartoonist Dick Bruijnesteijn overleden

28-4-2012

HOORN - In het Westfriesgasthuis in zijn woonplaats Hoorn is sporttekenaar Dick Bruijnesteijn overleden op 84-jarige leeftijd. Hij was sinds enkele weken ernstig ziek. Zijn familie maakte zijn overlijden zaterdagavond bekend.

Bruijnesteijn tekende onder de naam Dik Bruynesteyn veel sportstripboeken en karikaturen. Zijn bekendste personage is Appie Happie, de voetballer over wie hij een aantal boeken schreef. Voor Studio Sport maakte hij jarenlang sportkarikaturen.

In het Museum van de Twintigste Eeuw in Hoorn staat op een expositie met karikatuurbeeldjes ook een beeld van Dik Bruynesteyn. Hij opende in 2010 in het Groningse Veele het Karikatuurmuseum van Johanna Veerenhuis. Zij maakt beeldjes van beroemdheden. Al deze beeldjes zijn momenteel in het Hoornse museum te zien.

Directeur Hans Stuijfbergen van het Hoornse museum laat weten het beeldje zondag een nog prominentere plek te geven: ”Zondagochtend plaatsen we een nieuw gemaakt beeld op de expositie, namelijk van Koningin Beatrix, en dan gaan we Dik een mooie plek naast haar geven. Het is heel treurig dat Dik is overleden. We waren in overleg over een expositie van zijn eigen werk, maar zijn gezondheid was snel achteruit gegaan. Ik hoop dat we zijn mooie werk toch nog een keer kunnen tonen. Er zijn generaties met zijn tekeningen bekend.”

Reacties
Reactie: (Tim)
30-4-2012, 00:52
Held deze man, hopelijk zullen we hem nog lan herrineren!
Reactie: (Poll Wideck)
30-4-2012, 00:08
Vrij naar Dik Bruynesteyn: "Zet um op, witte muizen"! Dag Dik.
Reactie: (redactie)
29-4-2012, 17:11
Via de (sociale) media werd duidelijk dat velen een goede herinnering aan Dik (Dick) hebben. Hier een column die hij zelf ruim vijf jaar geleden schreef: Opa Vertelt: Opa Zelf Opa loopt tegen de tachtig. Hoog tijd om eens terug te kijken. Waar kan dat beter dan in het poppetjesarchief? ('Papa is poppetjestekenaar', zeiden mijn dochtertjes vroeger altijd - vandaar). Hoeveel karikaturen zitten er inmiddels in die ladenkas­ten? Grof geschat toch al gauw zo'n twaalf-, dertiendui­zend. De helft daarvan kwam sinds 1948 in dag-, week-, maand- of weet-ik-veelbladen, in boekjes, albums en derge­lijke. Een groot aantal is ook te zien geweest op het tv-scherm. Een dikke dertig jaar, eerst bij Sport in Beeld, het latere Studio Sport. En ik had zelfs een gesproken column in het radioprogramma "Goal!", een van de leukste dingen die ik ooit deed. Blikken voetballers heeft opa opengetrokken, hele pelotons wielrenners, nogal wat tennissers (en -sters!), schaatsers niet te vergeten. Eigenlijk iedereen die in de sport een beetje naam had werd getekend. Overigens niet altijd even flatteus. Er favorieten uitkiezen was nauwelijks een zaak van behaalde titels, gemaakte tijden of voor Koninginnedag verkregen lintjes. Iets meer misschien van grote dan wel kleine neuzen, kinnebakken, rechte of kromme ruggen, o- of x-benen, en­zovoort. Waar het mij vooral om ging: zit er aan de man/vrouw een verhaal, desnoods een verhaaltje, vast? Al mijn favorieten heb ik met eigen ogen gezien, sommigen uitvoerig gesproken; veel geluisterd, nog meer gelezen. Voor de volle waarheid kan niet steeds worden ingestaan, net als bij sportprestaties worden met het verstrijken der jaren ook de verhalen steeds mooier. Opa, die graag opschept met zijn paar woordjes Italiaans, dacht dan: 'Se non è vero, è ben trovato'. Nogal vrij vertaald: 'Als het niet waar is, dan toch wel goed bedacht'. En nu maar hopen dat u van de twee betekenissen de voor mij prettigste kiest, als u straks denkt, zegt of schreeuwt: 'Opa kan mij nog meer vertellen!' Dik Bruynesteyn bron: www.dikbruynesteyn.nl