Jopie en Willem stoppen na 21 jaar Herberg De Posthoorn

te gekke tijden. zzzekers te weten, gelachen, gedronken en gedanst. zelfs met willem hollander gezongen, in duet, greetz saartje,

Dat de natte gemeenschap de dagelijkse aanwezigheid van Jopie en Willem moet gaan missen valt toe te schrijven aan de Helaasheid der Dingen. Niemand zal hen hun besluit misgunnen, maar het karakteristieke koppel zal node worden gemist door heel veel mensen die zich hadden aangewend om, tussen de vluchtige drukte van alledag door, even ’n tussenlanding te maken op het terras of in de gelagkamer van De Posthoorn. Overigens was hun vertrek uit het café-restaurantgedeelte van het bedrijf sowieso aanstaande. Per 1 april 2012 zou hun laatste contracttermijn met de verpachter van het pand (de Beiaard Groep) verlopen. Willem en Jopie hadden al besloten daarna niet meer voor een nieuwe termijn te gaan. Belangstelling van een nieuwe exploitant (de heer en mevrouw Endstra) tilde het afscheid ’n half jaar naar voren. Naar verluidt overweegt een deel van de vaste Posthoorn-stam een letselschade-advocaat te raadplegen om te bekijken of een procedure wegens op te lopen psychisch hunkerleed (PHL) enige kans maakt. Ach ja… Eenentwintig jaar dag-in dag-uit gastvrijheid bieden is geen urine van de poes. Het van Den Helder stammende stel kwam naar Westfriesland omdat Willem in een qudtdorpje onder Hoorn een aanstelling kreeg als… politieagent. Echt waar. Maar dat hij karakteristiek niet direct was toegesneden op de protocolaire dwangbuis van een ambtenaar, daar kwam Willem Hollander al vrij snel achter. Dus maakte hij een carrière-switch, en belandde als barkeeper achter de tap van zoiets roerigs als Het Hoornsche Veerhuis. Zijn partner Jopie Peeman - die heel erg eigenlijk in het echt helemaal geen Jopie heet, maar dat weet geen mèns - haakte daar allengs bij aan toen hun beider zoons uit de dribbeljaren waren. En ziedaar: het horecaleven bleek hun voorland. In de driemaal zeven Posthoorn-jaren hebben ze mensen en verhalen aan zich voorbij zien trekken die zomaar materiaal bieden voor vier, vijf boeken. Dat is inherent aan een herberg die zo veel jaar een steady koers vaart. Niet dat een van de twee ook maar één seconde peinst over de lancering van een serie Hoornse retro-documenten. Daar zijn ze te nuchter voor. En te horecaffer. Welnee: ze zetten gewoon het hotelgedeelte van hun bedrijf voort. Met eigen keuken en eetzaal, alsmede een onvermoed groot dakterras voor ’s zomers toeven. Ze gaan dus weg, maar zijn niet weg. Een contradictie die ’n beetje in lijn ligt met hetgeen ieder mens graag wil worden maar niet wil zijn: oud. De nieuwe exploitant doet alvast één ding uitstekend. Hij handhaaft de door wijlen de Hoornse tekenleraar Jacques Thorn fantastisch beschilderde wanden en plafonds van het Posthoorn-interieur. Levensecht gepenseelde taferelen uit het Hoornse leven van ooit, met een aantal stamgasten uit vergleden jaren die de voorstellingen een kloppend hart geven. Openbaar kunstbezit, waarin ook Jopie herkenbaar is afgebeeld. Dus hoezo: weg?

(Vervolg) Nu we met z’n allen toch even zitten te palaveren over de plaatselijke horeca, kan een andere ontwikkeling ook meteen even worden belicht. Er gaat door ’t gehucht een wonder gerucht dat steeds meer handen voeten krijgt. Eind van deze maand zet de meubelzaak Fred de Vries aan de Gedempte Turfhaven de activiteiten stop. Het giga-pand zal gedurende de maand oktober worden betrokken door Hans ‘Za Za Za’ en Janny Laan die nog een pakhuis vol tapèèten en karpetten uit hun eermalige negotie aan de man wensen te brengen. “Voor geen geld”, licht Laantje bereidwillig toe. In een paar pandjes verderop richting Het Dal zette vader Lucas Laan ooit zijn handel in vloerkleden en lappiesgoed op onder de de schitterend-gisse naam ‘De Kleine Winst’. Met andere woorden: per november aanstaande komt het grote De Vries-pand op de markt. En er dient zich een gegadigde aan in de persoon van iemand uit Hoogkarspel die er volgaarne een horecazaak in wil beginnen. Daghoreca, wel te verstaan. In de gemeentelijke horecaverordening wordt die categorie als volgt gedefinieerd (even ademhalen). ‘Een inrichting, niet zijnde een café/café-restaurant, waarbij de horeca-activiteit het hoofdaandeel van de exploitatie uitmaakt en bestaat uit het verstrekken van alcoholhoudende en/of alcoholvrije dranken voor gebruik ter plaatse al of niet gepaard gaande met het verstrekken van kleine eetwaren en/of maaltijden voor gebruik ter plaatse of elders dan ter plaatse, waarbij de exploitatie ligt tussen 06.00 en 22.00 uur en waarbij de inrichting minimaal vier dagen per week uiterlijk vanaf 11.00 uur ’s ochtends geëxploiteerd wordt.’ Jawel. Dit plan plonst als een straatklinker in de vijver van de Hoornse horeca. In elk geval de eigenaren van drie bestaande horeca-bedrijven keren zich faliekant tegen deze uitbreiding van hun branchebestand in de binnenstad. Het college van B&W en alle fracties van de gemeenteraad kunnen hun borsten natmaken, want er zijn bezwaarschriften onderweg. Niks persoonlijks. Puur zakelijk. De horecacaffers voorzien verheviging van de toch al ingezette verwatering van hun klantenbestand. Met name in de winterperioden. En dat in een tijd die toch al niet uitblinkt door positieve economische prognoses. Zodoende, geachte raadsfracties. Werk aan de winkel.

We gunnen het jullie van harte, nu is het tijd voor jullie, na al die mooie tijd die jullie met andere hebben meegemaakt. geniet er lekker van