Kunstwerk voor natuurspeelplaats Blokker

Inderdaad blijft Schild II de aandacht vragen. Ik was namelijk ook op het dorpenoverleg. Het dorpenoverleg heeft zich niet tegen de plaatsing uitgesproken maar de secretaris van het dorpenoverleg heeft wel op persoonlijke titel vermeld dat ze het geen geschikte plek vond. Daarna heeft Roos Langedijk vermeld dat het beeld bij MAK Blokweer komt. De plek is in goed overleg met de kunstenaar, MAK Blokweer, gemeente Hoorn en de Tweeheren bepaald (ik was erbij). Wel de discussie zuiver houden en de feiten juist weergeven aub.

Schild II dat de gemeente wil plaatsen in de natuurspeeltuin Max Blokweer, blijft voor ophef zorgen.
Eerst liet Max Blokweer de gemeente weten het niet in ontvangst te willen nemen. Gisteren sprak het Dorpenoverleg van Blokker zich uit tegen de plaatsing.

Het zal ze op het stadhuis worst wezen. Als het om kunst gaat, dan wordt de burger niks gevraagd. Want kunst moet, van de politici en ambtenaren. Iedereen moet meebetalen aan beeldende kunstwerken waar niemand om heeft gevraagd - en die alleen worden gewaardeerd worden door de (geheel uit kunstenaars bestaande) Kunstcommissie die de wethouder dicteert welke kunstwerken hij moet aankopen.

Welke partij in Hoorn durft zich nu eindelijk eens uit te spreken tegen deze waanzin?

Ik zeg: hef op die kunstcommissie, gooi weg dat witte vlekkenplan en ontsla jezelf van de verplichting in elke woonwijk een beeldend kunstwerk neer te zetten.

@ Rene:

Als ik poep in jouw tuin of door door jouw brievenbus plas, dan roept dat ook discussie op.

Met andere woorden: het is bizar te veronderstellen dat kunst geslaagd is als mensen ’boeh!’ of ’bah!’ roepen.

@Lucas

Ruiterlijk, @Lucas. Veel mensen blijven hardnekkig steken in de ontkenningsfase van hun vergissingen. Ze verstaan te enen male de simpele levenskunst niet om na een struikeling weer op te staan. U beheerst die kunst wel. Wat dan weer naadloos aansluit op het topic waaronder u daar blijk van geeft :-). Ik licht mijn hoed.

@ Qwartje: dank voor de spiegel die u mij voorgehouden heeft (overigens ook een mooi kunstwerk: de gebroken spiegel van Jan Wolkers als Auschwitzmonument te Amsterdam); wellicht werd ik door het taalgebruik en de kortzichtige blik op kunst van anderen teveel geprikkeld tot een schreeuwerige reactie.

Maar de gedachte dat elk kwartje besteed aan Kunst- en Cultuur verspilling is deed en doet mijn haren rijzen en met name de gebrekkige argumentatie (en daarbij nog een stemadvies op de PVV).

En ik wil @K-Rel en andere critici het maar eens na zien doen! Althans een werk of object te maken zoals op de bovenstaande foto te zien is.

Ik vraag me overigens af of het kunstwerk al werkelijk is aangekocht, of dat het College aan raadsleden het advies geeft om de € 7.500,00 zo te besteden. Gezien het bedrag dat voor welkomstbordjes wordt uitgegeven zullen de raadsleden daar weinig moeite mee hebben?

@René

Wie zou willen constateren, @René, dat jouw reactie de 65-ste was draagt automatisch zorg voor nummertje 66. Op zichzelf is ook dàt weer een kunstje :-).

64 reacties onder het bericht over het plaatsen van een kunstwerk. De fnctie van kunst is naar mijn mening o.a. dat het oproept tot discussie, gedachten, je vindt het mooi of niet. We kunnen wel stellen dat dit gelukt is.

@ Sebas,
Inderdaad wat staat ons nog te wachten na Schild II? De Dorknopers op het stadhuis laten een kunst-omdat-het-moet, witte- vlekken-plan op ons los.

Mijn gedachten gaan uit naar 1969 toen er nog met tomaten werd gegooid. Dat waren nog eens tijden.

@ Lucas, "en mijn vrouw heeft een parttime baan in Hoorn (wel in de sector "linkse hobbies", maar daar komt ze mensen tegen die echt onze steun nodig hebben)" schrijf je.

Dan is het helemaal onzin om een zootje brandhout te kopen, besteed het geld aan de mensen die echt hulp nodig hebben.

Kijk eens op de site van die "kunstenaar: Je loopt over het strand, raapt een zootje hout en touw bij elkaar en ja hoor een "kunst" werk.

Zelf eerst even nadenken s.v.p. voordat je gaat gillen en je eigen gaat tegenspreken.

@Sebastiaan

Citaat: ‘Laat de kinderen kiezen uit een vijftal kunstwerken in de prijsklasse van € 7.0000,00.’

Hier gaan m’n ogen van bloeden, @Sebastiaan. Natuurlijk: we gunnen kinderen allemaal het allerbeste, maar zeventigduizend euri voor ’n paar opstaande biels, of voor wat dan ook… Ik noem dat ruimhartig. Even vrij naar jouw Godfried: "Verspilling begint daar waar de uitgever hogelijk afwijkt van het gegeven budget."

Soit. Je bedoelt het ongetwijfeld goed. Het trillingsgehalte van die tuberculeuze houten vlinder vermogen we inmiddels tot nu toe met z’n allen niet te duiden. Mevrouw Mai Movrin: kom er maar even in.

Het is een risico om mij als kunstminnend persoon in deze discussie te mengen. temeer daar ik het werk van Mai Movrin mooi vindt. Ik heb haar enkele jaren geleden al ontmoet toen zij haar werk nog maakte in de garage bij het woonhuis. Zij heeft zelf geïnvesteerd in een werkplaats - atelier op de plek waar deze nu gevestigd is (zonder enige subsidie of whatever van de gemeente). Het is mooi werk, hoewel ik mij de vrijheid gun om zelf de bedoeling te duiden. Als kunstenaars zelf hun werk gaan duiden wordt het soms een beetje tricky.

Dan over dit kunstwerk: Schild II. Een tweede kunstwerk met schilden? Een kunstwerk bestaande uit twee schilden? Ik zag er in eerste instantie twee vlindervleugels in. Maar goed, ik denk dat niet een College, bestaande uit vijf mannen van zekere leeftijd, niet moeten oordelen over de aankoop van een kunstwerk op deze plek, maar de keuze moet laten aan de toekomstige gebruikers. Laat de kinderen kiezen uit een vijftal kunstwerken in de prijsklasse van € 7.0000,00. Misschien wordt het dit object, of wellicht een kunstwerk dat ook als speelobject te gebruiken is?

Tenslotte: ik zag het begrip al staan in de evaluatie van de kunst- en cultuurnota: er zijn "witte vlekken" in Hoorn. Plekken zonder beeldende kunst. Er is zelfs een plan gemaakt om de witte vlekken, vanuit het Stadhuis geredigeerd, op te vullen. Neen, dat is niet de goede manier. Bureaucratie en kunst dat schampt en botst! Zoals Godfried Bomans (een uiterst kunstminnend persoon, vandaar dat hij ook sociëteit Teisterbant oprichtte) ooit formuleerde: "Kunst begint daar waar de kunstenaar afwijkt van het gegeven object." Ik wil kunst die zomaar opduikt in het landschap: onaangekondigd en als het kan zonder vooraf verstrekte subsidie. Dan verrast het en wordt het profetisch. Wordt het door bureacratie geplaatst dan heeft het geen trilgehalte! Geen straal vormgevoel! Nergens vibratie van de... eh... dinges! (aldus meesterschilder Terpen Tijn).

@Matthijs

Het topic ondergaat inderdaad de onvoorspelbare gang van een squash-ball, @Matthijs. Mijn verbazing daarover is van een vergenoegde orde, en ik dwaal zelf ook af en toe gaarne enigszins ludisch af. Zo deed jouw verwijzing naar Frank Lincoln ‘Lloyd’ Wright mij weer even verwijlen bij de tragische dood van diens minnares Mamah Borthwick Cheney.

Niettemin: het Leitmotiv is en blijft het woodwork-of-art Schild ll. Een, naar mijn gevoel misplaatste, retabel op het altaar van een natuurspeelplaats dat mij van de weeromstuit tot een Godwin-roepert maakte. Waarmee jouw gramschap was gewekt.

Hoe grillig kan het verloop van een discussie zijn.

De (internet-)Wet van Godwin werd, zoals je weet, in 1990 geformuleerd door Mike Godwin. Hij luidt: ‘Naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi’s of Hitler één.’ Geruime tijd is er op internetfora van uitgegaan dat een discussie per definitie teneinde is zodra een van de deelnemers met Hitler en de nazi’s komt aanzetten. Dat dàt dan ook de functie van de Wet van Godwin zou zijn. Uit het gegeven dat jij en ik gewoon door-discussiëren moge al blijken dat dat niet onze perceptie van de ‘wet’ is.

Van mijn part mag iedereen net zo veel Godwinnen als hij of zij belieft, zo lang een van de discussie-deelnemers maar niet persoonlijk wordt vereenzelvigd met een gedachtengoed dat genocide en uitroeiïng billijkt. Al helemaal niet als onderwerp of subject van de discussie in geen enkele relatie tot de Tweede Wereldoorlog of Holocaust staat. In de fittie tussen @K-rel en @Lucas worden af en toe vrij infame argumenten over de schutting geworpen. Maar @Lucas is hier de eerste die de ander vrijheid van meningsuiting ontzegd (‘Hou je grote mond’), en ook de eerste die er de Tweede Wereldoorlog bijsleept.

Wat ik hier absoluut niet hard kan maken, is de zweem van verzwagering met de nazi-ideologie die @Lucas @K-rel toedicht. Die vleug doortrekt, wat mij betreft, @Lucas’ argumentatie. Er staat niet wat er staat. Er staat evenmin wat ik beweer. Het zweeft. Maar voordat het vaste grond dreigt te raken adviseerde ik @Lucas vriendelijk pas op de plaats te maken. Pas wanneer @K-rel zich hier zelf als een rabiaat Holocaust-ontkenner en omhelzer van de nazi-ideologie verklaart, zal ik het per ongelukke gelijk van @Lucas toegeven.

Pffoe. Waar hadden we het over? O ja: Max Blokweer. Schild ll. Voort maar weer.

@Jeroen

Welzeker, @Jeroen. Gemodelleerd naar een medemens in wiens nabijheid ik een reeks van jaren hebben mogen verkeren. Een hypochondrische broeier die alles wantrouwde en nooit de zon in het water zag schijnen. ‘Morgen kan het regenen’, sprak hij steevast wanneer het hoog zomerde. Aan het eind van elke werkdag schakelde hij zijn computer uit, waarna hij het apparaat terstond weer inschakelde om terdege na te gaan of hij inderdaad wel uitgeschakeld was. En waren al zijn documenten nog wel intact? Wanneer hij dat alles onweerlegbaar kreeg bevestigd ging hij zwaar getroubleerd derwaarts. Want het kòn niet kloppen. Er klòpte iets niet. Verdorie. Voor het overige een aardige man. De Natertjes hadden het ziektebeeld van Weifelbibs al snel vastgesteld, toen ze hem eendrachtig omdoopten tot Aarzelaars.

Zo biedt het leven, en dat weet je, realiteit genoeg die de meest vergaande fantasie overstijgt.

Met het risico een beetje of topic te glijden, wil ik toch even ingaan op de opmerking van @Qwartje. Ik heb tegenwoordig net zoveel moeite met de maker van de Godwin, als met de eerste persoon die graag wil wijzen op de Godwin en er een punt van wil maken. U doet precies dat, waar ik me in toenemende mate over verbaas. Terwijl u notabene Voltaire parafraseert, ("Hoe abject uw mening ook is, ik zal uw recht verdedigen om hem te uiten")stelt u de Godwin bijna gelijk aan smaad. Waarom? Iemand kan toch oprecht een vergelijking zien met Nazi Duitsland? Terecht of onterecht? Waar komt die krampachtige don’t-mention-the-war-mentaliteit vandaan?

Persoonlijk vind ik de vergelijking overigens compleet mank gaan. Maar de Godwinroeper begint een beetje de nieuwe Godwin te worden. Ik pleit voor vrijheid van Godwinuiting.

@Qwartje

Quote:
"Maar WTF is Weifelbibs?"

Eh... twijfelkont?

@Lucas

Obladi oblada, daar hebben we @Lucas. Ziet de discussie even zo’n vijftig comments aan zich voorbij gaan, peinst en piekert, en komt vervolgens met ’n knoert van ’n Godwin out of the bush. Een even zelden als verwerpelijk voorkomend fenomeen op dit forum.

Waar u @K-rel hier van beticht, @Lucas, daar bedient u zichzelf van. U hoont. U minacht. U betracht hovaardij waar u vilein suggereert dat @K-rel wel eens een niet-onderlegde werkloze zou kunnen zijn die z’n mond moet houden zo lang hij geen avondcursus Eruditie en Wellevendheid heeft gevolgd.

Citaat uwerzijds: ‘Temeer een bewijs dat u geen verstand heeft van dit soort zaken en daarom uw grote mond moet houden!!!’ Drie driftige uitroeptekens. De mening van iemand als @K-rel moge honderdmaal voor discussie vatbaar zijn, ik zal eerst honderdduizendmaal zijn recht verdedigen om die mening te verkondigen. Dat gaat ook op voor de uwe, o @Lucas. Hoewel u met die Godwin balanceert op het smalle richeltje tussen argument en smaad. Dat laatste kan strafbaar zijn.

Uit Qwartje’s reactie is mij duidelijk geworden, dat zelfs met het geslacht van de kunstenaar gekunsteld wordt omgegaan. In de berichtgeving wordt gesproken over de kunstenaar en niet over de kunstenares. Vandaar mijn verwarring.

Het kunstwerk zelf is overigens mannelijk, noch vrouwelijk. Onzijdig evenmin. Terzijdig is ongetwijfeld een betere definitie.

En als alternatief speelattribuut nog even bruikbaar. Vlakbij het klimrek.

Zo. Dan nu eerst maar een iets over kunstenaar en kunstwerk. Mevrouw Mai A.P.G. Movrin studeerde drie jaar biologie aan de universiteit van Nijmegen, waarna ze van 1983 tot 1988 de kunstacademie van Maastricht volgde. Sindsdien is zij beeldend kunstenaar. Daarnaast is zij docent beeldende vorming aan de scholengemeenschap Tabor-Oscar Romero te Hoorn. In 2009 kreeg ze van die zijde opdracht tot het vervaardigen van het kunstwerk De Cocon.

Op 9 april 2005 opende de wethouder cultuur van Hilversum de beeldentuin van het Landgoed Zonnestraal (120 hectare) tussen Hilversum en Loosdrecht. Een van de kunstobjecten was Schild ll van Mai Movrin, naderhand aangekocht door Zonnestraal. Het opgaand hout - door iemand geduid als ‘een vlinder die staat als ’n olifant’ - stond tot en met 2009 in die Gooische beeldentuin.

Uit het artistiek credo van Movrin het volgende. ‘Gefascineerd door de natuur met zijn immens adaptief vermogen (…) houd ik mij in mijn werk bezig met de tegenstelling tussen kracht en kwetsbaarheid in relatie tot het thema >natuurlijke geborgenheid<. Geborgenheid impliceert kracht, maar ook kwetsbaarheid; kwetsbaarheid is de kracht van de geborgenheid, zij zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. (…) Dat resulteert onder andere in beelden van hout, overweldigend in hun monumentale vormentaal en subtiel in detail en verbinding. In mijn materiaalgebruik blijf ik dicht bij de natuur: onbewerkt maar daardoor vergankelijk. Wat blijft is de herinnering aan het werk in de vorm van een reliek.’

Whatever.

Conclusie: ‘ze’ hebben Max Blokweer willen afschepen met een tweedehandsje uit een Gooische beeldentuin. Daar waren ze er kennelijk op uitgekeken. De kunstenaar houdt van hout. Niks mis mee. En in navolging van de triplex-store Ikea verschaft ze de consument eerlijke materiaal-info. Schild ll is ‘…vergankelijk. Wat blijft is de herinnering in de vorm van een reliek’.

Anders gezegd: het gevaarte is tot verrotting gedoemd. Wat uiteindelijk resteert zijn ’n paar rabbelige, door schimmels, houtworm en mos belaagde plankjes die wankel op weer en wind deinen alvorens definitief neder te zijgen op de natte plakken molmpulp die zich er onder hebben gevormd. Héél kwetsbaar mooi allemaal. Fascinerend, ook.

@Lucas

Kom aan, Lucas, niet al te overspannen reageren op de niet-aankoop van dit atelierbrouwsel.

Het kunstwerk was al eerder te aanschouwen in Hilversum bij Landgoed Zonnestraal, waar het overigens ook voor vervaardigd is, alwaar tout kunstminnend Nederland, inclusief Landgoed Zonnestraal zelf, de gelegenheid had om de gelukkige eigenaar te worden van het schild. Daar is niemand op gekomen.

Terug maar weer naar Zwaag met het ding, alwaar de vrees van de artiest, dat ie het tot in lengte van jaren ergens diep in z’n tuin zou moeten wegstoppen niet werd bewaarheid, want ziedaar, een afgevaardigde van de gemeente Hoorn blijkt de redder in de nood te zijn. En is ook nog eens bereid om, ondanks dat er volop bezuinigd moet worden, namens de voltallige bevolking van de gemeente Hoorn een bedrag neer te tellen van 7.500 euro. Daarmee de artiest in opperste verbazing brengend, hetgeen hij op verbluffende, welhaast kunstzinnige, wijze wist te verbergen.

Kunst kent vele verschijningsvormen.

Art for art’s sake is a philosophy of the well-fed.

kunst ontregelt, liet Cees Franke mij ooit eens in een document opschrijven. Welnu, het lijkt hier zelfs de orde te ontregelen.

De quote van FLW hierboven indachtig, zal er in tijden van economische malaise welhaast altijd meer weerstand tegen kunst ontstaan. Of tegen alles wat een niet voor iedereen even duidelijk doel dient.

Zelf begrijp ik het ook niet altijd. Over de desbetreffende omgekeerde reuzencastagnettes heb ijk geen mening. Ik kan me wel vinden in weerstand en roep om matiging. Maar dan voor alles waar niet duidelijk het algemeen nut mee gediend is. Beveiliging rondom voetbalwedstrijden, bijvoorbeeld.

@ K-rel: Gewoon een betaalde baan te Amsterdam, dus werk ook overdag (en mag mij verheugen onderdeel uit te maken van het forensenverkeer, maar wellicht binnekort een baan elders, waardoor die ergernis voorbij is), en mijn vrouw heeft een parttime baan in Hoorn (wel in de sector "linkse hobbies", maar daar komt ze mensen tegen die echt onze steun nodig hebben).

Wat betreft het oordeel over kunst dat hier door enkelen wordt geuit, die neem ik ter kennisname aan. De overeenkomsten met het oordeel over kunst in een andere periode in de Twintigste eeuw, onder een bepaald regime, voorafgaand aan een wereldoorlog, zijn echter verbijsterend...

"ENTARTETE KUNST is een beruchte Duitse term die tijdens het Derde Rijk in Duitsland (1933-1945) werd gebruikt om daarmee de vermeende ontsporing van de moderne, vooral van de avant-garde kunst aan te geven. Het betekent in het Nederlands ’ontaarde kunst’."

@lucas, ja ik werk normaal overdag, jij niet zeker ? Ben jij ook die "kunstenaar" die maar wat aankloot en waarvan de spullen worden afgenomen onder wat voor regeling dan ook en ergens in een kelder wordt opgeslagen omdat niemand het hebben wil?

In tijden van bezuinigingen moeten we dit soort zaken even op een laag pitje zetten. Een geschikte brief naar de Zwaagse wereldartiest doet wellicht wonderen.
Een voorbeeld:

Geachte heer Movrin,

In het kader van de bezuinigingen dienen wij het te doen met een beperkt budget. Om die reden zullen wij uw “Schild II” niet kunnen aankopen. U heeft dan ook de vrijheid om uw hoogstaande kuntuiting te slijten aan wie u maar wilt. Indien zich geen gegadigden aandienen en u met dit schild in uw maag blijft zitten, dan zijn wij bereid om tegen de geschatte productiekosten van 150 euro tot aanschaf over te gaan.
Maar, zoals gezegd, doe ermee wat u wilt.
Wij vernemen graag van u.

De kunstcommissie

Wat een verspilling, de zoveelste beeldvervuilende miskoop van Hoorn.
Laat ze dat geld eens goed en nuttig besteden.
Belastinggeld moet het algemeen nut dienen en niet het plezier van slechts een man of vier.

Als het aan cultuurbarbaren als K-rel ligt hebben we straks alleen nog maar cultuur in de vorm van Oh Oh Scherzo, met sterretjes en barbies. En geen kunst, filmhuis en Jazz at the Hop meer. Mede dankzij de PVV, de Partij van Verkrachters en Verkeersvandalen. En meneer K-rel u loopt 25 jaar achter, de BKR (beeldende kunstregeling) bestaat al lang niet meer. Temeer een bewijs dat u geen verstand heeft van dit soort zaken en daarom uw grote mond moet houden!!!

gaat u eerst maar eens een avondstudie kunst & cultuur doen in één van de Hoornse wijkcentra, daarna spreek ik u wel weer. Want ik neem aan dat u, meneer K-rel, en de heer Gekke Henkie, beiden overdag naar uw werk bent?

@Jeroen

Ik weet mij gehuisvest, @Jeroen, tussen gebinten en gesteente die dateren uit de vijftiende eeuw. Daar houdt zich inderdaad een aantal koven tussen op. Maar de koofjes van Weifelbibs grijpen terug op het oude ‘alkoof’, als raamloze rustnis in een grote ruimte. Alkoof is geleend van het Arabische al-Quobbah (gewelf), vanwaar het via de Spaans-Moorse verbastering alcova tot ons taaleigen toetrad. En weer met de eb van de gaande tong is verstomd.

Alkoof is evenwel ook de naam van een couveuse uit Star Trek, waarin drones met essentiële energie worden gevoed. Zo bevinden de Weifelbibsjes zich in de wondere tijdspanne van de interspraak. Ze beleven de Stollingsloze Tussenklok.

Maar ach: waar hebben we het over. ‘Het water van de zee’, aldus Weifelbibs, ‘wist alles wat men niet wist.’ Zoals hij ook monkelt: ‘Al het ware waait als het ware zijn eigen weg. Alle weten is maar geleende wind.’

Maar WTF is Weifelbibs?

@Genkie

Uw comments, @Genkie, maakten mij hummig te moede. Het is dan ook glijm geschreven. Zoals al het voorgaande geestiger bedoeld was dan serieus. Toch is er, naar mijn bevinden, nog een verschil aan te wijzen met bestaande, ‘vaststaande’ kunst. Taal muteert permanent, is welhaast fluïde. De pen is een elastischer toverstokje dan het penseel of hamer-en-steenbeitel. Een standbeeld kun je niet meer herboetseren, de winter van een schilderij niet tot lente ompenselen. We hebben het er maar mee te doen, geslaagd of niet.

De oudst bekende geschreven zin in de Nederlandse taal dateert uit het derde kwart van de elfde eeuw, en luidt: ‘Hebben olla uogala nestas hagunnan hinas(e) (h)ic anda thu uuat unbidan uue nu’. Het was een ‘probatio pennae’, een soort warmkrassen van de ganzenveer waarmee monniken - in dit geval een West-Vlaamse kopiïst - hun copieerwerk plachten te beginnen.

Hoe het zij: ‘het’ Nederlands bestond niet, bestaat niet, zal nooit bestaan. De tong waarmee we ons verstaanbaar maken is genetisch doorsopt van tientallen andere talen. Leenspraak. Sla er het Leenwoordenboek, standaardwerk van Nicoline van der Sijs, maar op na. En De Atlas van de Europese Talen van Victor Stevenson. Ze staan in mijn letterkoofje, als u begrijpt wat ik bedoel. Of, in de woorden van Gerrit Kouwenaar:

herzien we ons woordenboek onze
mondholte het
gras wordt geschrapt
het verouderde paard eveneens
tenzij het kan vliegen

Waar Leo Vroman ergens zegt:

Ik weet het nu wel: ik kan dichten.
Hoef mijn zinnen niet meer te ontwrichten.
Hoef van een kip geen vlerken te kraken
om er toch nog een hond van te maken.

Over twee tot drie generaties schrijven onze kindskinderen een even onwezenlijk koeterwaals als die elfde eeuwse monnik. Maar ze blijven het hardnekkig Nederlands noemen. Panta rhei.

Overigens heb ik Pee Pastinakel altijd heel goed begrepen. Contextueel – wel te verstaan.

Pee Pastinakel: ’De natuur gaat ipsen en ik ook. Dat is natuurlijk. Maar eerst moet ik de mir bergen’.

Kwetal: ’Neem me niet kwalijk, er schijnt een fout in mijn denkraam te zijn. Ik volg u niet.’

@Qwartje

Er moest een printer aan te pas komen om me in staat te stellen één en ander op m’n gemak door te lezen. Vijf bladzijden met La Lingua di Quarta. Ik vermoedde een hoop geworstel om de speelwoorden te doorgronden, maar na het eerste verhaal lazen de andere vier als vanzelf weg. Dat de gewenning zo snel intrad, is een verdienste van u. Zoals Gekke Henkie met zoveel woorden zei, het is kunst(ig). Maar u wilde geen commentaar. Met moeite slaag ik erin om me daarvan te onthouden.

Ik neem aan dat het de koven uit de UKV’s waren die de link legden om juist deze verhalen te plaatsen?

UKV’s van Quartje = Schild III = kunst zoals het hoort = volkomen hermetisch, autistisch = iets waar De Kunstenaar heel veel lol aan beleeft, maar waar niemand iets van begrijpt.

Op Hoorngids mag dat, want dat is gratis. En: je hoeft je er niet aan te storen, want je kunt het, anders dan de opgedrongen beeldende kunst in een speeltuin, makkelijk wegzappen.

dzjopje, She Raf,zrand, snavelbreuk. Als u begrijpt wat ik bedoel.

1) De wereld volgens Wilfred Weifelbibs Mosterd cum suis

Zoals aangekondigd, @Jeroen, wat leeswerk voor een lazy saturdaynight. Ik neem de vrijheid je wat wederwaardigheden voor te leggen van schertsfiguren uit UKV’s (Ultrakorte Kinderverhaaltjes voor Volwassenen). Ze zullen dra worden weggeduwd naar de half-vergetelheid van de verglijdende berichten, zodat ze niet al te storend zullen inwerken op het weekend-gemoed van de HG-bezoekers. Hoop ik. En nee: ik hoef er geen commentaar op.

Hier volgt een globale karakterisering van de figuurtjes die ik leven gaf. Daartoe geïnspireerd door een bepaalde kaartenserie van een Engelse tekenares. Die kaarten haalde ik bij de boekhandel, maar de selectie bleek beperkt. Het is pure fantasie waar je alle kanten mee op kunt. Ook, desgewenst, met een educatief zweempje. Sluiplesjes, om het zo maar te zeggen. Maar dat hoeft niet per se. Het kan gewoon entertainment blijven.

Ik zit ondertussen niet gebakken aan de karakters. Het gaat er hier en nu even om dat je ziet wat voor taaltje ik bezig. Soort newspeak.

De eerste kaart die mij onder ogen kwam viel me op door de okergele kleur er van. Je ziet een magerlange man in een lange duffelse jas en een dikkige vrouw op een tandem rijden. Voor, in een mandje, zit een hond. Achter, op de bagagedrager, staat een ronde vissenkom met een vissie er in. Op de flambart-achtige hoed van de man zit een eend-achtige drijfvogel.

Ik fantaseerde er de volgende feiten op.
* Het heerschap heet meneer Wilfred Weifelbibs Mosterd.
* Het dametje heet mevrouw Paradijsje Voorzigt.
* Het hondje heet Stuitje Waffel.
* De goudvis heet Jongeheer Bubbel. Hij doorzwemt in kunstige krakelingen zijn kom.
* De eend tenslotte, die in gindse plons logeert, heet Simon S. Nater. Hij rijdt af en toe een eindje mee, zodat hij niet hoeft te kloetwaggelen.
* De tandem is een eenstuurs dubbelbrik. Er is ook een stangloze enkelbrik. Het rijden met zo’n tweewieler wordt ’raddraaien’ genoemd. Want het rad draait dan altijd, en wiedes is wiedes.

Meneer Wilfred Weifelbibs Mosterd woont met mevrouw Paradijsje Voorzigt in Engelenland, in een knuisje van oersteen met een dak van kummelpent. Stuitje Waffel is een humeurig, dik teefje dat liever voor de openhaard in het knuisje blijft, waar mevrouw Paradijsje haar dan voortdurend gepofte liflafjes met knarsepein voorzet.
Meneer Wilfred Weifelbibs Mosterd is een man die altijd toonloos neuriet, afgewisseld door zijn sombere voorspellingen dat er storm op komst is.
Mevrouw Paradijsje Voorzigt fantaseert graag over de niet bestaande Porfirio Rubirosa Everlove, die heel verschrikkelijk erg misschien komt, maar heden waarschijnlijk nog even niet.

Wat volgt zijn de UKV’s: 2) Alle koofjes 3) Het letterkoofje 4) Stuitje Waffel 5) Simon S. Nater en 6) Weifelbibs naar Nergens.

2) Alle koofjes.

’Vandaag niet’, had Paradijsje Voorzigt gezegd. ’Er zit Oude Kou in mijn rimmelknook. Dat komt van ooit geleden, toen ik nog Frigida S. Kimo heette en in Vriesland pegels op de markt moest verkopen.’

Meneer Wilfred Weifelbibs Mosterd begrijpt er niets van. Helemaal niets. Hij heeft zijn knooploze duffel al om zich heen en de windvaste breinschotel staat al op zijn hoofd. Hij wil met de eenstuurs dubbelbrik zeer gaarne raddraaien naar Reduzemmerwoud, waar de oude Pjotter Proem woont die alles weet over de storm die komen gaat.

Maar Paradijsje is nietwils. Ze kijkt naar Stuitje Waffel, die op de oervloer van hun knuisje kontert, en ziet dat die mopsig is. Dus die wil heden ook liever knuizen.

Er vlokt een klein rood vloekje uit de praatmond van meneer Wilfred Weifelbibs. ’Dan niet’, zegt hij. ’Het zal niet wezen. Maar de wilde waai komt van ginds en zal ons knuisje woelen. Wàt ik je brom!’ Arme man.

Ze zitten in het smalkoofje van hun knuisje en drinken haaspuug uit de tondeltuit die altijd warm blijft. Het stortpiemeltje wijst naar meneer Wilfred Weifelbibs, dus die heeft het laatste ploempje uit de tuit gehad. Aan het wandje hangen verfpetsen van Quirinus Qladder, een beroemde potsenmaker uit De Vroegtijd. Wat niemand weet, is dat de wandjes en de oervloer van het smalkoofje van puur goud zijn. En dat hòeft ook niemand te weten, ’...want’, zegt Wilfred Weifelbibs, ’in weten kun je niet wonen. En weten kun je niet eten. Alle weten is maar geleende wind.’

Het knuisje telt heel veel koofjes. De kom van Jongeheer Bubbel staat in het smierkoofje, waarvan het zoldertje vol smier ligt. Dat is nog van de over-voormoeder van Paradijsje, die de smier zelf geprutteld heeft. Jawel!

En zo is er nog het hele hoge hemelkoofje, het letterkoofje dat vol met bladpakken staat, het smoorkoofje waar Paradijsje liflafjes poft voor Stuitje Waffel, het kleine poplakoofje waar Wilfred Weifelbibs & Paradijsje hun onderste boodschapjes doen, het toefkoofje waar je kunt toeven, het ginekoofje waar je kunt ginegappen, en natuurlijk het duusterkoofje waar je languit ligt als het niet licht is.

3) Het letterkoofje

is het koofje waarin meneer Wilfred Weifelbibs Mosterd op zondag graag zit. Dan telt hij zijn bladpakken. In de buitenwereld noemen ze dat ’boeken’, maar Wilfred Weifelbibs vindt ’boek’ een raar woord dat niks zegt. Koek is koek, dat kun je eten. Boek is niks. De mensen bedoelen dikke of dunnere pakken vol bladen waar letters op staan die samen woorden zijn. En pakken bladen zijn bladpakken, dat is logisch.

Wilfred Weifelbibs heeft een heleboel bladpakken in zijn letterkoofje. Veel meer dan veel. Ze zijn komen aanwaaien met de weetwind. Stuitje Waffel mag niet in het letterkoofje komen. Mevrouw Paradijsje Voorzigt liever ook niet. Want mevrouwen begrijpen niets van bladpakken en vragen daarom altijd de verkeerde vragen. Dat vindt meneer Wilfred Weifelbibs. En als hij wat vindt, dan is dat zo.

Er staat een stoel van foetsieleer in het letterkoofje. Als meneer Wilfred Weifelbibs daar in zit dan zie je hem niet meer. Dan is hij helemaal weg. En zo luistert hij dan zijn bladpakken. Nee nee: meneer Wilfred Weifelbibs leest niet. Dat kan hij niet, dus hoeft dat ook niet. Hij luistert een bladpak, en dan weet hij wat er in staat. Hij gaat dan met zijn vingers langs de bladen en luistert dan hoe ze rrrrtt! doen. Soms staan er plaatjes in. Die oogt hij lang.

Het bladpak dat mooier is dan het allermooist weet meneer Wilfred Weifelbibs precies te staan. Middelste rij, negende plank van boven, het bladpak helemaal links. Dat is het Bleibelpak. Daar staat alles in wat je moet weten over je zus. Wilfred Weifelbibs gelooft dat hij alles van je zus gelooft. De beroemdste letters in het Bleibelpak zeggen: ’Aan het einde der tijden zal iedereen je zus wederzien.’ Dàt heeft meneer Wilfred Weifelbibs een tijd niet geloofd. Iedereen... Dat zijn alle mensen op de hele wereld. Dat zijn er veel meer dan te veel! Misschien wel veertighonderd! Maar nu gelooft meneer Wilfred Weifelbibs het opeens wèl. Want nu is er televisie. Aan het einde der tijden komt je zus op de televisie. Heel gewoon. Het Bleibelpak wist vroeger al dat er later televisie zou zijn.

Meneer en mevrouw Mosterd-Voorzigt hebben geen televisie. Dat hoeft ook niet. Want ze hebben allebei geen zus. Dat vinden ze niet zo erg. Want het einde der tijden is te ver weg. Daar kunnen ze niet op wachten. Zo veel liflaf heeft mevrouw Paradijsje niet in haar smoorkoofje.

Dùs.

4) Stuitje Waffel

Nee, nee: in Stuitje Waffel moet men zich niet vergissen. Wie haar voor het eerst ziet die denkt:’Een dikke domme sulwoef. Een grompel.’Want eerlijk is waar: zo ziet Stuitje Waffel er ook uit. Vooral op dit klokstolsel, waar ze zich heel dremmelig door haar eigen schaduw laat jonassen.

Zo lijkt het.

’Maar’, zoals meneer Weifelbibs Mosterd altijd mompelt, ’al het lijken moet nog blijken. Het ware waait als het ware zijn eigen weg.’ En zo is het. Stuitje Waffel, die niet kan blaffen omdat ze vroeger als lilliwoefje heel akelig op haar waffeltje is gestuiterd, Stuitje Waffel is in het geheimste geniep heel knap.

Ze kan schrijven.

Dat heeft Paradijsje Voorzigt ontdekt toen ze eens, met Simon S. Nater en Stuitje Waffel, op de eenstuurs dubbelbrik naar het zrand was geraddraaid. Het zrand is de rand van het land, maar ook de rand van de zee. Het zrand is een draagpap van geelgruis. En in het zrand had Stuitje Waffel met haar rechter-voorbeentje geschreven: ’Woef!’

Daar stond het: ’Woef!’ Stuitje Waffel, die niet blaffen kan, oogde glijm naar Paradijsje die een gilletje gilde. Toen Stuitje zag dat Paradijsje wist wat geweten moest worden, rende ze vierbeens derwaarts. En ginds roerde ze met haar schrijfbeentje weer vlijtig in het zrand. Haar achterste waaihomp quispelde, zodat men kon zien dat ze hummig was. Paradijsje sandaalde tot daar en zag hoe Stuitje het mooie Vertelsel van de Kat had geschreven. Er stond:

’De kat.
De kat zat voor het venster in de zon en hij dacht zal ik pramberen te jongen hij prambeerde en het gong.’

Prachtig! De wangsels van Paradijsje biggelden, want ze had grote blij. Maar ze wist vrouwzaam zeker dat ze Stuitjes geheim terug in het knuisje niet aan meneer Weifelbibs moest lippen. Nee! Want meneer Weifelbibs zou dan smuilen: ’Een waterhond die schrijft is een haterwond die blijft. Het water van de zee wist alles wat men niet wist.’ Dat is natuurlijk heel erg waar, maar wie wil dat weten? Paradijsje niet. En Stuitje Waffel al helemáál niet.

Toen Paradijsje de volgende dag terug ging naar het zrand was het mooie Vertelsel van de Kat verdwenen. Maar ze wist zeker dat ze het had gezien. Zinnen kun je niet verzinnen. Morgen zou ze vragen of meneer Weifelbibs een zrandbak naast het knuisje wil maken. Voor Simon S. Nater. Zogenaamd...

5) Simon S. Nater

is eigenlijk geen eend. Hij is een geend. En geenden wonen in Rifland, onder Gib Raltar. Een echte geend heeft een hekel aan wie hij lief vindt. Zo is dat nu eenmaal, maar het maakt het leven niet makkelijk. Tegen het geendinnetje Blondje Struif had Simon S. Nater eens per ongeluk bozig gefluisterd: ’Ik haat van je!’ En toen zijn ze dus maar getrouwd.

In Rifland heeft iedereen een b-ziel. Dat moet. Maar Simon S. Nater is tegenstrooms. Hij wil een a-ziel. En dat mag niet in Rifland. Dus wiekte Simon de wijde wereld in. Hij is een a-zielzoeker. Zo landde hij na een onganse vlucht in een plons bij het knuisje van meneer Wilfred Weifelbibs, mevrouw Paradijsje, Stuitje Waffel en Jongeheer Bubbel. Blondje Struif, die toen net warmpjes niks zat te doen op vier eieren, vloog hem later met de pullen Krijn, Doki, Bibber en Sudder achterna. Dat heet met een moeilijk woord gezinshergeendering.

Dus zodoende.

Simon S. Nater heeft grote drijfveren. Hij begon al heel gauw het bedrijf Bed Rijf BV, dat drijvende bedden voor eenden, rotganzen, zwaanachtigen, futen en talingen in elkaar timmert. Krijn, zijn oudste zoon uit het eerste ei, helpt hem daarbij. Bij het begin van een nieuwe klus snatert Simon altijd: ’Timmerwerk geeft immer werk!’ Waarop Krijn inkopt met: ’Leuk, leuk, leuk: we werken ons een snavelbreuk!’ En als ze klaar zijn kwaken ze eensgebekt: ’Sop, sop, sop: het dzjopje zit er op!’

Dinsdags hebben de Natertjes altijd vrij.

Dat komt mooi uit, want elke dinsdag maakt meneer Wilfred Weifelbibs Mosterd altijd in zijn duffel, shawl en breinschotel een tegenwindse wandeling. Hij mompelt dan de hele tijd hoopvol: ’Hoe stormer, hoe enormer. Ja ja, wat ik je brom: hoe stormer, hoe enormer!’

De familie geend, die erg op meneer Wilfred Weifelbibs gesteld is, platvoetert hem dan vrolijk scheldend achterna. Vader Simon voorop, moeder Blondje en de pullen een eindje achter hem. Want zo hoort het. En dan gillen ze dol van aardigheid en geendengein: ’Wilfred Aarzelaars, je ene sok is paars!’ De Riflandse bijnaam voor Weifelbibs is Aarzel-aars. Wilfred Weifelbibs doet net of hij het niet hoort. Maar in zijn binnenste binnenste vindt hij het best leuk.

Ach ja.

6) Weifelbibs naar Nergens

Heel soms, en soms nog wel somser dan soms, wil meneer Weifelbibs Mosterd opeens naar Nergens. Hij weet zeer zeker dat Nergens ergens is, en dat daar een iemand knuistert die Knaasje Kneutel heet. Een kabouter weliswaar, maar tòch. Omtrent waarom meneer Weifelbibs dit zo zeker weet, dat weet hij niet. Hij heeft Knaasje Kneutel nog nooit met zijn ogen gezien of met zijn oren gehoord. ’Maar’, sprak en zei meneer Weifelbibs op een dag tegen Paradijsje, ’voorwaar, voorwaar , ik zeg u: als niemand Ergens kan zijn dan moet iemand Nergens zijn. Want wiedes is wiedes.’

Onlangs geleden mompelde meneer Weifelbibs, vlak na de ochtendsmoor, tot Stuitje Waffel: ’Yo, kanis!’ - Weifelbibs Mosterd noemt Stuitje altijd ’hond’, maar dan in de spraak van de Lateinen omdat niemand dat kan zodat het prontig lipt - ’Yo, kanis! Laat ons raddraaien naar Nergens. Knaasje Kneutel zal ons gasten. Het is nog een heel eind der, en ook weer her. Dus: kwiek-kwiek-kwiek!’

En zo kon het gebeuren dat ze op de stangloze enkelbrik door het bolle bomenbos naar Nergens reden. Jawel!

’Wat voor een wie’, had Paradijsje wel eens gevraagd wanneer ze na de nachtval in hun duusterkoofje rugden, ’wat voor een wie is Knaasje Kneutel?’ Meneer Weifelbibs had zó zachtjes geantwoord dat Paradijsje dacht dat ze het niet goed verstaan had. Dus lipte ze: ’De Grote Bedweter? Zei u dat, meneer? Is Knaasje Kneutel de Grote Bedweter?’ Meneer Weifelbibs sprak: ’Zekerder dan waar. Knaasje Kneutel weet waar het bed staat waar de wind in slaapt als hij niet waait. Heel erg ergens in Nergens. En Knaasje kan het weten, want hij kan de weg kneutelen.’

In het bolle bomenbos humde meneer Weifelbibs zijn zelfbedachte humne ’Lang Niet Bang’, over de hoogstaande dame She Raf. Dat was heel slim, want zo hoorde hij van zichzelf dat er niets was om voor te bangen. Want wie bangt die hangt.

Stuitje Waffel ploepte waaks uit haar brikse kanispé omhoog toen meneer Weifelbibs eensplots heel luid lipte: ’Heer Knaasje! Oewaai! Heer Knaasje! Zijt gij die gij zijt? Laat gij u zichzelf eens zien!

Maar de stilte bleef stil. En de wind sliep in zijn slaap. Hoe zou dit verder gaan? Waar is Knaasje? Wie is wie?

@ Qwartje

De door u opgevoerde kunstenaars vermogen bij mij geen geen enkele snik op te roepen noch dat de verbeelding mij naar euforische sferen brengt. Rembrandt penseelt prachtig, maar portretteert eendimensioneel.Bij Rodin krijg ik immer het idee dat het beeld z’n neus snuit.Veel kunstkenners zullen bij deze qualificaties in de kale bomen klimmen. Maar behoort kunst niet tot het innerlijkste der mens en niet te benoemen,laat staan te omschrijven?

Picasso was een niet onverdienstelijk penselist en houtskoolartist, maar had nauwelijks een boterham te vreten.
Toen hij het kubisme ontdekte werd hij wereldberoemd.
Anders gezegd: hij liet de werkelijkheid op een andere manier zien.

@Gekke Henkie @Qwartje

Uw nieuwtje, @Gekke Henkie, mocht dan bijna ondergesneeuwd raken, uw herhaling doet de sneeuw weer smelten zonder dat de importance van dit feit verwaterd. Het mooie vind ik altijd, dat er bij dit soort berichten een budgetverantwoording wordt gegeven: "De kosten van € 7.500,-- kunnen gedekt worden uit de Reserve Beeldende Kunst." Dat kunnen de kosten wel, maar het geld kan ook worden herbestemd onder het motto dat alle beetjes helpen als je 18 miljoen moet bezuinigen. Wil ik daarmee zeggen, @Robbie, dat we kunst moeten boycotten omdat in onze rechtse, kapitalistische maatschappij alleen het geld heerschappij geniet? Nee, natuurlijk niet. Maar deze twee houtplaten bekoren niet zoveel mensen, als een gesubsidieerd toneelstuk waarin de Nederlandse cultuur vertegenwoordigd wordt, bijvoorbeeld. Of een ander iets dat de mensen raakt. Maar dit, net zoals dat gevaarte langs de Westfrisiaweg waar zo ongeveer een Chinookhelikopter van de Koninklijke Luchtmacht aan te pas moet komen om het te plaatsen, zal weinig relevantie kennen voor de meeste mensen. Mijn persoonlijke aanname, maar wel aannemelijk.

Ik zou uw Kinderverhaaltjes voor Grote Mensen graag eens ter hand nemen, @Qwartje. Hedenavond word ik echter in mijn vrijheid ingeperkt door de nog steeds van kracht zijnde avondklok. Ik zou hooguit een kwartier hebben, als het al meezit vanavond. Daarin schuilt trouwens mijnerzijds de motivatie om een avondklokboekje te schrijven, die ik u op mijn beurt binnen zo’n twee weken hoop te overhandigen.

Qwartje’s hond Skip, @Nomen Nescio, verblijft in diezelfde ruimte. Het is alleen geen boomhut. Skip waan ik in een eigen hoek, maar helaas ontbreekt het me aan inspiratie om die hoek gestalte te geven. M’n excuses.

De redactie zal het mij niet euvel duiden, dat ik van de gelegenheid gebruik maak om een andere vorm van kunst onder de aandacht te brengen, namelijk die van de sixtiesformatie The Rumbees. Een Hoornse groep, die op tweede kerstdag een uiterste krachtsinspanning gaat leveren door zonder noemenswaardige oefengelegenheid vooraf een concert ten gehore te brengen in Huis Verloren.

Wie het dus zat is om aan weer een kerstdiner aan te schuiven en de behoefte heeft om in een uiterst gezellige ambiance de visite te ontvluchten of een geldig excuus te hebben om niet weer op visite te moeten, doet er goed aan zich op 2e kerstdag vanaf 20.00 uur te melden in Huis Verloren. Het entree is geheel gratis en de Rumbees vertolken deze vorm van kunst door het spelen van sixties en seventies muziek voor iedereen die dat maar wil.

En, zoals de traditie dat wil, wordt na afloop de Stadskroeg aangedaan om de avond op gepaste wijze af te sluiten.

@Gekke Henkie @Robbie. @Jeroen

Daar heeft u gelijk, @Genkie: Max Blokweer heeft voor even opmerkelijk als zelfreinigend leurnieuws gezorgd. De 7500 euri absorberende houten brainwave van Mai Movrin dreigt te worden verwezen naar een Banningsoord van de Smaak. Daadwerkelijk ten prooi aan fikkie stokende hangstouterds. Of B&W moet er mee gaan leuren langs ramen en langs deuren. Wellicht kan de Vereniging Botter Behoud er iets mee. Er ligt altijd wel een nooddruftige rond- of platbodem met vermolmde zwaarden op de kant. Arme Movrin.

Duid het mij niet euvel, @Robbie., als ik zeg dat de goddelijk vonk die jou doorvoer in het Diederen-adagium "Kunst is de werkelijkheid op een andere manier laten zien" een discutabele energiebron vond. Het dekt de lading niet. Om lukraak een paar voorbeelden te noemen: in Le Penseur van Auguste Rodin, De Nachtwacht van Rembrandt van Rijn en Kaartspelers van Lucas van Leyden aanschouw ik met de beste wil van de wereld de werkelijkheid niet op een andere manier. In Guernica van Picasso grotendeels wel. Dat doek moet het, voor een goed begrip, van de titel hebben. Kunst, denk ik, betokkelt eenieders perceptie. En die is even zo vaak individueel als er kijkers zijn.

Helemaal off topic, @Jeroen, was je hier niet. Het grenst aan verbeeldingskunst om een dergelijke ‘monologue intérieur’ aan het keyboard te ontlokken. Enige benadering van de werkelijkheid gaarne aan diezelfde verbeelding latend, deed het me denken aan een van de ultrakorte Kinderverhaaltjes voor Grote Mensen die ik ooit schreef. Wellicht kan ik je dat hedenavond nog voorleggen. Met @Genkie’s welnemen dit topic daar dan maar als voertuig voor gebruikend.

De voormalig politicus Jan Schaefer, bekend van zijn uitspraak: “In gelul kun je niet wonen”, waarmee hij maar wilde aangeven, dat er gebouwd moest worden en niet zo lang geouwehoerd, wist het geklungel van commissieleden op een minstens zo subtiele wijze onder woorden te brengen met de uitspraak: ”Is dit beleid of hebben we hier over nagedacht?”

Oneliners die wat mij gerangschikt kunnen worden onder de noemer kunst. En met name die laatstvermelde uitspraak gaat hier op.

@ gekke henkie

Wat een generalisaties toch weer op de zaterdagavond.
U zit op de ene kant van de wip, ik aan de andere.Daarom heeft het geen zin om waardeoordelen te geven over elkaars wipcapaciteiten.

@Jeroen. n.m.m. vergeet u in uw beeldende beschrijving van de boomhut (eigen omschrijving van betrokkene laatstelijk alhier) van @Qwartje een plekje voor zijn geliefde Skip(idd, een hond). Dat plekje kan een warme mand zijn, maar natuurlijk ook een levensecht schilderij aan een muur. De bijdrage van @Qwartje lezend kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat deze een kunstliefhebber is, maar diens "liefde" ligt dan niet bij het abstracte van COBRA

@ Robbie:

Je vervalt in herhalingen. Ik begrijp de boodschap: jij bent een nobel mens, want jij vindt dat wij allemaal moeten meebetalen aan kunst waar niemand iets in ziet. En ik ben een cultuurbarbaar of, erger, nog, een PVV-stemmer.

Mijn nieuwtje van vandaag dreigt nu onder te sneeuwen:

Max Blokweer heeft de gemeente te kennen gegeven niks te zien in een kunstwerk in een speeltuin.

@ gekke henkie

Kunst, en ik trek er bewust cultuur bij, ontstijgt het individuele belang. Kunst en cultuur is van ons allemaal en valt onder het algemeen belang.Voor dit principe zijn er op begrotingen gelden vrij gemaakt. Ik vind dit heel legitiem. Een samenleving zonder kunst en cultuur is een armzalige, verschraalde samenleving zonder emotie, schoonheid en variatie.Wie hiervoor kiest, kiest voor een maatschappij waarin kunst en cultuur is onderworpen aan het profijtbeginsel, de dictatuur van het winst en verlies principe.
@gekke henkie kiest voor het laatste, ik voor het algemeen belang.

@Qwartje:

Even off-topic.

Sta mij toe om uw woonruimte te visualiseren. Ik stel mij een enorme, hoge ruimte voor met donkergelakte eikenhout is ingericht. De wanden zijn niet zomaar muren, maar aan elkaar geschakelde boekenkasten die reiken van de marmeren vloer tot aan het plafond acht meter erboven. Elke centimeter is benut, behalve een opening voor de deur. Een deur, waar alleen Qwartje’s code op werkt. Hij is de enige man die de deur ooit mag openen. En dat ooit zal, want de code is slechts voor The One bestemd. De boeken staan niet bedekt onder een laag stof. Ze worden elke week geraadpleegd. Tussen al die boeken bevindt zich op het vloeroppervlak een opvallend moderne ruimte. Vijf computermonitoren staan tegelijk te flikkeren: Twitter, Hoorngids, de New York Times, de Volkskrant en het Financieel Dagblad kunnen simultaan worden geraadpleegd. Tussen de toetsenborden bevinden zich twee telefoons, die continue oplichten met sms’jes vol nieuws uit de hele wereld. Al deze electronische toegangsmiddelen tot de buitenwereld bevinden zich op een zeer zwaar bureau, met een leren bureaustoel waar zo lekker in weg zakt. Naast het bureau staat een hemelbed, met een nachtlampje ernaast dat is voorzien van zo’n oude schakelaar en een stoffen kap.

Ook is er nog een trap naar beneden. Haast onopvallend, maar hij is er wel degelijk. De trap leidt naar een enorm gewelf dat nog het meest doet denken aan een Praagse wijnkelder. Dit is het PA van Qwartje. Zijn Persoonlijk Archief. Een ruimte vol verhalen en artikelen die in enkele tientallen jaren geproduceerd zijn door tien ongelooflijk typgrage vingers. Vaak staat Qwartje in de ruimte en bekijkt de tientallen meters lange archiefkasten - waarvan de inhoud overigens tot in perfectie is gerangschikt - met verbazing, waarop hij hoofdschuddend verzucht: ’Hoe heb ik ooit zoveel kunnen accumuleren.’

Weer bovengronds gaat hij naar De Deur, tikt zijn code in en dan schuift het stalen gevaarte de muur in. Hij verlaat zijn woonruimte, rolt een shaggie en loopt Hoorn in. De buitenwereld komt dan persoonlijk tot hem; één grote inspiratiebron. Zijn immense kennissenkring ontmoet hij in cafés in de binnenstad, van hoog tot laag. Alle informatie telt, alle bronnen zijn welkom.

Na een paar uren keert hij weer terug. Hij kan het niet helpen dat hij weer achter de computer duikt, zichzelf onderdompelt in het wereldnieuws en op Hoorngids zijn bevindingen meedeelt. De lezers kijken er bij elk bezoekje aan die site weer naar uit. De bijdragen van Qwartje: cynisch, informatief, op het scherpst van de snede. Geformuleerd door een man die de term taalvirtuoos ontstijgt. Een woordenaar in hart en nieren, een man met een gave.

Dat hij nog maar lange moge schrijven!

Back on topic.

@Wally Ooms

Fan-, maar dan ook -tàstisch, heer @Wally des Oncles, zoals u daar even laconiek mee binnenkomt: ‘In mijn Parijse tijd…’ Als de nonchalante aftrap van memoires die kauwgom voor de geest beloven te worden.

Gepijnigd door uw huiskamervraag verstout ik mij te suggereren dat u hier refereert aan de uitspraak die een Amsterdamse kapperszoon in 1962 liet optekenen door het opinieweekblad Vrij Nederland. “Ik rotzooi maar wat aan”, gaf Karel Appel (Amsterdam 22-04-1921 / Zürich 03-05-2006) ten antwoord op de vraag hoe hij zijn schilderwerken vervaardigde. Het leven van deze mede-oprichter van de CoBrA-beweging (1948) kan dan ook worden samengevat als één grote Kladderadatsch. En nee: mij vermogen de Appel-symfonieën van op het canvas gesmeten dikke klodders verf niet te bekoren.

Maar ieder zijn meug.

In zijn Parijse periode (sic) als leerling-kok heeft wijlen de Hoornse cuisinier Ernest Stracke - die aan boord van Aristotoles Onassis’jacht nog heeft gekookt voor Maria Callas (zei hij) - de straatarme Appel menigmaal een bete broods via het souterrain-raam van zijn restaurant aangereikt (zei hij). Toen Appel in de jaren zeventig zijn witte Rolls Royce deed aansturen op Stracke’s restaurant De Bontekoe Taverne aan de Hoornse haven teneinde zich daar te laven, werd hem door een briesende Stracke de toegang geweigerd (zei hij). Als ik het wel heb, sprak Ernest altoos honderduit over wijlen wereldberoemdheden die hij persoonlijk had gekend. Maar die Appel was een nog levende getuige van zijn mogelijke fantasmes.

Waarmee ik maar gezegd wil hebben dat de luisterrijke levensverhalen van een man als Stracke ook gerust als een vorm van kunst kunnen worden bestempeld. Bovendien hebben zowel de Duitse Schlagerzanger Freddy Quinn als de Amerikaanse minister van justitie Robert Kennedy in De Bontekoe Taverne gedineerd. Welzeker! Kennedy bezocht er zelfs het toilet. De mare wil dat Stracke de afzonderlijke velletjes van de betreffende toiletrol naderhand bij opbod heeft verkocht.

Dit gememoreerd hebbende, @Wally, wil ik mij wat de definitie van kunst in z’n algemeenheid betreft gaarne scharen achter hetgeen Willem Kloos dienaangaande formuleerde: “Kunst is de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie”.

En nogmaals: die CoBrA-schilders (Corneille, Appel, Constant) vond ik maar knoeiende kladderaars. Foei.

@ Wally Ooms:

Inderdaad, kunst is een ongrijpbaar begrip. En dus moet er geen gemeenschapsgeld naar toe. De overheid moet zich niet bezighouden met ongrijpbare zaken.

Kunst kent vele verschijningsvormen.
In mijn Parijse tijd ontmoette ik de mij toen nog totaal onbekende Lotti van der Gaag, die een nauwe relatie onderhield met de Cobra-groep. Samen met haar dochter Isis van Bohemen, die ze nog aan me trachtte te koppelen, liepen we naar haar atelier in het 14e arrondissement. In datzelfde atelier woonde ze ook. In een soort op palen gestutte verblijfplaats, waardor ze op het daaronder gelegen gedeelte gewoon verder kon gaan met haar kleiwerk, waarover ze ooit zelf zei: “Ik pak wat klei ter hand en ga ermee stoeien. Ik doe gewoon maar wat.” Waar hebben we die kreet in een later stadium nog eens gehoord? Leuke huiskamervraag.

Zodra ze enige bekendheid begon te genieten, al dan niet door haar liaison met Cobra, begon ze ook zelf te geloven dat het pure kunst was.

Waarmee ik maar gezegd wil hebben, dat kunst een ongrijpbaar begrip is. Er schijnen tenslotte ook mensen te zijn, die de meer dan verfoeilijke Parkschouwburgtoren mooi vinden.

Nieuws:

Max Blokweer heeft te kennen gegeven geen prijs te stellen op de plaatsing van Schild II. Ze willen sowieso geen kunst in een natuurspeeltuin. Schild II wordt nu ergens geplaatst aan de rand van de speeltuin, aldus een medewerker van Max Blokweer.

Hopelijk flink uit het zicht!

Sluit mij voor 200 % bij henkie aan

@ Robbie: Volgens jou is het goed geregeld in Hoorn met de Kunstcommissie. Jij vindt het logisch dat kunstenaars uitmaken welke kunst er in de openbare ruimte moet worden geplaatst. Want: de burger weet niet wat mooi is en heeft geen verstand van kunst. Als bewijs voor deze stelling voer je Schouwburg ’t Park aan. Omdat de burgers mochten stemmen over het ontwerp is het eindresultaat een’foeilelijke trollenburcht’.
Met jouw verhaal bevestig je wat ik hiervoor beweerde: dat wat kunstenaars kunst of mooi vinden door de burger doorgaans als foeilelijk wordt beschouwd - en omgekeerd. We komen zo op de hamvraag: waarom moet de belastingbetaler opdraaien voor iets dat hem gestolen kan worden? Als je als kunstenaar je beelden en schilderijen aan de straatstenen niet kwijt kunt (en er dus geen markt voor is), waarom moet de gemeente die dan opkopen? De vraag stellen is hem beantwoorden.

@ gekke henkie en @ k-rel

Ooit werkte ik samen met een collega die de schoonzoon was van Jef Diederen. Een schilder in de COBRA traditie.Hij had een atelier op de Amsterdamse Eilanden.
Tijdens een feestje vroeg ik Diederen zijn visie op kunst.
Hij zei letterlijk: "kunst is de werkelijkheid op een andere manier laten zien".Op dat ogenblik voelde ik de goddelijke vonk en ging kunst met andere ogen zien.Het was een innerlijke verrijking van m’n leven.Kunst mag best geld oftewel subsidie kosten. Ieder z’n hobby.Iemand die niet van sport houdt, moet ook meebetalen aan de beveiliging van stadions en de extra inzet van politiemensen.Zo zit het stelsel nu eenmaal in elkaar.

Tot slot een laatste opmerking.
Wanneer koekebakkers een taartenwedstrijd onderling houden, zitten er ook alleen maar koekebakkers in de jury. Hetzelfde geldt bij slagers.Daarom vind ik het logisch dat er in de commissie kunsten kunstenaars zitten en dat de niet-professional geen stemrecht heeft.Waar dit toe leidde hebben we gezien bij de keuze van de nieuwe schouwburg. Een commissie van wijze mannen koos een ontwerp. Maar omdat de burger ook mocht stemmen, kwam er een gifgroene steenpuist, een foeilelijke trollenburcht uit de bus.

Met argumenten discussieren zit kennelijk ook niet meer in de cultuur. Maar ik stop nu met reageren, want een discussie kan je alleen voeren met argumenten en vooral wederzijds respect.

Wie is hier degene die generaliseert? Kijk eens naar deze zin die uit jouw eigen pen komt:
’De meeste kunstenaars krijgen pas erkenning als ze dood zijn.’
Als jij zo dol bent op moderne kunst, prima! Trek die €7500 uit je poeplap en zet Schild II in je huiskamer. Dan is iedereen blij.

Die generaliserende reacties op mijn mening bewijst mijn gelijk.

@ K-Rel: Het is nog erger dan jij beweert. Het zijn geen ambtenaren die bepalen welke kunst de gemeente aankoopt en plaatst. Het zijn allen kunstenaars. Kijk maar naar de samenstelling van de Kunstcommissie van de gemeente. Daar zitten drie kunstenaars in. Er zit één niet-kunstenaar tussen, maar die heeft geen stemrecht.
Ik zou zeggen: weg met de Kunstcommissie. Kunstenaars hebben per definitie een andere opvatting van kunst dan de de burgers van deze stad. Als de gemeente zo nodig kunst wil plaatsen in de openbare ruimte, laat ze dan de omwonenden vragen naar hun oordeel (of in het geval van de speeltuin Max Blokweer: de kinderen). In andere gemeentes zijn daar goede ervaringen mee opgedaan. Maar in Hoorn sukkelen ze voort alsof de PvdA nog in het college zit.

@ Bewoner: Hoezo krijgen ’de meeste kunstenaars’ pas erkenning als ze dood zijn? Hoe kom je er bij? Wat baseer je dit op? Op het enige jouw bekende voorbeeld van Vincent van Gogh? En waarom moet de belastingbetaler opdraaien voor zogenaamde kunstenaars die hun werk aan de straatstenen niet kwijt kunnen? Omdat volgens jou ’de meeste kunstenaars’ ooit de status zullen bereiken van Vincent van Gogh?

Het schijnt ook tot onze cultuur te behoren om kunst af te doen als geldverslindende hobby van werkschuwen.

@ bewoner, bovenstaand jou woorden, er bestaat kunst maar kunst maken is een kunst en nu te makkelijk toegankelijk om je troep te verkopen en een amtenaar welke ook geen kunstenaar is beslist over jou, ons en mijn geld.

Trouwen ik persoonlijk doe het af als geen zin om normaal te werken, ik ben niet de cultuur van Nederland.

Kijk naar de opperjunk Brood of die malloot in Den Ilp welke met een bokkepoot als een demente zat te kliederen. "Kijk mij nu ik heb kunst" of "kijk die domme mensen, ik ben stoned en het brengt geld nog op op ook"

Het schijnt ook tot onze cultuur te behoren om kunst af te doen als geldverslindende hobby van werkschuwen. De meeste kunstenaars krijgen pas erkenning als ze dood zijn, in de tussentijd moeten ze zich onbegrepen door het leven worstelen. Bijvoorbeeld Vincent van Gogh, de onbegrepen schilder die pas voluit erkenning kreeg na zijn zelfmoord. Kortom ik vind het wel erg goedkoop om alles over een kam te scheren.

@ Robbie, je noemt kunst en cultuur in één zin, kunst komt met de hobbyist boven drijven en wordt betaald met subsidie zoals de bkr.

Cultuur is iets heel anders dan kunst, cultuur is iets wat de belevenis en geboren uit het verleden. Morgen gaat er weer iemand naar de kunstacademie als deze geen zin heeft om te werken en door een beetje te klooien geld van ons op te strijken. Met morgen bepaal je niet een cultuur, het verleden bepaald dat.

@ Robbie: Het belang van kunst hoef je niet uit te leggen als je er zelf voor betaalt.
Als je daarentegen de belastingbetaler laat opdraaien voor wat een zeer kleine meerderheid als kunst beschouwt, dan kun je nog zo je best doen om het uit te leggen, het zal je nooit lukken.

Het is altijd lastig om de belangrijkheid van kunst en cultuur uit te leggen aan mensen die kunst niet als eerste levensbehoefte zien. Ik heb geen enkele moeite met het uitgeven van geld aan een kunstwerk.Alleen een kunstwerk van hout op de plaats waar veel jongeren komen, vraagt om moeilijkheden. Is een stalen alternatief niet beter?

Trouwens het is geen kunst.

Het is een beetje aan rotzooien en klooien van een betaalde hobbyist en deze z.g. kunstenaar lacht in het vuistje door de bkr regeling.

Ook een chimpansee kan dit bedenken.

En dan vindt men het gek dat mensen massaal op de PVV hebben gestemd, de enige partij die in woord en daad afstand neemt van dit soort geldverspilling.

Hoezo bezuinigen? wie bezuinigen ?

Jan en Mien met de korte achternaam moet bezuinigen.

Het wordt steeds gekker met de hobbyisten in deze tijd, het geld is op, maar een of andere oetul/trut vond dat mensen iets hebben aan een kunstwerk. Maar ach het is geen eigen geld.

Twee jaar geleden zat ik op het Grafisch Lyceum in Utrecht. Daar werd mij verteld dat een bepaald percentage van elk gemeentelijk project moet worden besteed aan kunst. Op die school hebben ze bij elk lokaal glazen deuren met lampen in de handvatten, een ’kunstproject’ waar iemand 380.000 voor heeft gekregen. Tijd dat deze regels worden aangepast.

€7500,- uit de reserve gelden beeldende kunst is ook gewoon (gemeente)geld hoor, met die centen dienen we heel zorgvuldig om te gaan. De vraag is of een (brand)houten kunstwerk zo’n zorgvuldige uitgave is.
De kans is helaas groot dat Schild 2 geen lang leven beschoren is. En wat gaat het onderhoud kosten als het wel langer zal blijven staan? Is het kunstwerk duurzaam?

Had er geen extra speeltoestel gekocht kunnen worden van die € 7500? Of twee of drie extra toestellen? Wat moeten kinderen met dergelijke kunst-kunst? Schild II is een opgestoken middelvinger naar de belastingbetaler. PvdA en GroenLinks zijn uit het college, vanuit Den Haag wordt flink bezuinigd op de linkse hobbies, maar Hoorn handhaaft een uit kunstenaars bestaande kunstcommissie die het college dicteert welke kunst er moet worden aangekocht. Aan de burger wordt niks gevraagd. Ook niet aan de bezoekertjes van Max Blokweer.
Hallo VVD, Fractie Tonnaer en VOC Hoorn. Zijn jullie daar nog?

erg verstandig om een houten kunstwerk op een plek neer te zetten waar nu veel (rokende) hanggroep jongeren tond zwerven.

Grappig, van haar heb ik nog les gekregen op school.